January 25, Dr. Ambedkar Footbaal Ground, S.V. Nagar, Oragadam,Amabttur, Chennai.
PANDIAN: 99411 75876
A.MUKUNDAN : 94448 34519, 94444 42374
New Democratic Labour Front (NDLF)

Can we proudly proclaim ourselves to be the working class?

We are forced to live at the mercy of the capitalists for our job, wage and livelihood. We are the working class hat created this world with our blood, and move the world with our sweat, yet our life remains pathetic.


All the hard won rights of the working class merely remain in papers. Even such formal rights are snatched away from us one y one. Right to form trade unions, right to regularizations of employment, right to benefits like ESI, PF.. all those rights are nowhere to be seen.

We have faced immense hardships, oppression and many of us have lost our livelihood to win those rights. Yet they’re gone.

Eight hour work day is the law. But 12 hour work is the norm. The moment you demand a reasonable wage, you are thrown out by the employer. Yet we can’t raise our voice, but bow down to accept the measly wage for fear of losing the job. We live a life worse than a bonded slave.

The government boasts of opening a factory everyday and offering employment to thousands of people. How many of us are getting a permanent job? Ninety out of hundred of us are contract workers. The employers are laughing away our claim for permanent jobs as fables of the past. Yes they are. Many of us start working at the age of 20, squeezed out and thrown away at 35 and are replaced with young blood. The worn out workers have nowhere to go. They end up joining some security agency, standing at the gates, saluting everyone. We meekly submit, with our hearts writhing in pain.

On completion of 480 days of work you have an entitlement to permanent employment. That is law. But you have to prove that you have worked for 480 days. The onus of proof lies with the worker. And if one attempts to prove, he is bound to loose his job for ever.

Nowadays workers have only heard of privileges like ESI and PF but nobody enjoys them. No claims could be made even if a worker dies at the work place.

Right to form a trade union is our hard won right earned through valiant struggles 80 years ago. But today a mere proposal to form union in an industry is enough to force a worker out of his job or close down the factory. An attempt to form a union has nowadays become a punishable crime, to be dealt with by the police. But the capitalists form their own associations. Ministers are at their beck and call, and their resolutions are in no time made enactments by the government.

The government holds consultations with the capitalists before finalising the budget proposals. Tax exemptions and subsidies are offered in a platter. The demands of the tax evaders are honoured. If profits go down the capitalists are compensated with subsidies. The word of the capital becomes the law of the country.

But the state never pays heed to the great mass of the workers, more than 30 crores in number. Even with regard to the issues of the working class, the government does not care to consult with the trade union leaders. The PF money of the working class to the tune of 2.5 lakh crores, was offered by the central govt. to the stock market gamblers – ICICI, HSBC, Prudential and Reliance. It was our savings, yet, the govt. did not care to seek the permission of the working class. In fact we were deprived of our money despite our protests.

How much more can anyone be denigrated and humiliated? The government holds talks with regressive casteist and communal elements. But this is how the government pays regard to the working class that moves this country with its blood and sweat.

The management of the Hyundai had the audacity to pull down the flag mast of the trade union on a may day. Could this be done to the flag of a caste organisation or a mere cinema fans club? Even the demolition of a roadside temple evokes protests. But our blood did not boil even after hearing about the humiliation to our flag, the flag of the working class.

Many of our comrades have faced the retribution of the employers for attempting to form labour unions. Many have lost their jobs. Many more have committed suicide in Binny mills, Dunlop, Metal box, Standard motors etc. Have we ever cared to feel that all these workers belong to our class? Have we ever been distressed with the feeling of their pain? Did we ever agitate? If we had, they would not have died unheeded.

If there is a caste conflict in one corner of the state, buses are burnt in another corner.  Communal elements could incite riots from Kashmir to Kanyakumari for issues like Ayodya, Amarnath and Ram Sethu. But here in Tamilnadu, in Chennai, in our neighbouring industry we witness the injustice meted out by the workers, yet we remain mute. We feel that its not our business. We think that we are permanent workers and hence do not care for the contract workers; We think we are organised workers and hence do not care for the unorganised workers. We don’t feel for our own class, for, we meekly accept the divisions and sub divisions imposed on us by the capitalists.

If the victim is him today, it is going to be me tomorrow. This had been our experience. This is the rule. Yet we don’t realise this truth, the truth that we all belong to a class. Hence we could not understand our own strength, the strength of the united working class, before which the capitalists would be forced to surrender.

We are being treated as voting machines by the electoral parties. For the capitalists we are human machines. The voice that always pleads, and the class that always fears has never won its rights. Unity and struggle likewise has never lost in the fight. If thousands and thousands off labour hardened hands of the working class join together, even the iron fortress of the capital could be smashed. Let’s join together as a class and smash the alliance of capital with the state!

New Democratic Labour Front (NDLF)
Tamil Nadu


comrade vinavu

Related Links










இன்று இந்தியாவில் அதிலும் குறிப்பாக மும்பையில் உள்ள அனைவரின் பேச்சிலும் தீவிரவாதம் என்ற சொல் ஒரு முறையாவது உச்சரிக்கப்பட்டிருக்கும்,பல அப்பாவி இசுலாமியர்கள் வழக்கம் போல் புயலுக்குப்பின்னான சோகமாக விசாரணைக்கு அழைத்துச்செல்லப்படலாம். தாக்குதலில் இறந்த‌ இந்துக்களின்,இசுலாமியர்களின் சொந்தங்கள் கன‌த்த இதயத்தோடு நொடிகளை கடத்தலாம். புயல் போல் நடந்து முடிந்துவிட்ட‌ இந்த தாக்குதலில் கிட்டத்தட்ட இரு நூறு உயிர்கள் பலியாகியிருக்கிறது.ரயில் நிலையங்களில் நின்று இந்த பயங்கரவாத தாக்குதலுக்கு இரையாகிப்போன அப்பாவி பயணிகளுக்கும்,ஒட்டலில் பணிபுரிந்த‌ பணியாளர்களுக்கும்,சமையல்காரர்களுக்கும்,இன்னும் இந்த தாக்குதலில் இறந்த அனைத்து அப்பாவி உழைக்கும் மக்களுக்கும் நாம் நமது ஆழ்ந்த இரங்களைத் தெரிவிப்போம்,அதே நேரத்தில் இந்த பயங்கரவாத தாக்குதலின் நுட்பமும்,வேகமும்,உயிரையே இழக்கும் ஆவேசமும் கூடியிருப்பதையும் இதற்கான காரணிகளை,உற்றுக்கண்னை,இதன் தோற்றுவாயை ‘நடுநிலையாளர்களுக்கு’ மீண்டும் ஒரு முறை நினைவூட்டுவதும்,இந்தியாவில் தொடரும் இந்த‌ பயங்கரவாதத்தின் வினை எது என்பதை பார்க்க வைப்பது அவசியமானது என்று கருதுகிறேன்.மற்ற‌ குண்டு வெடிப்புகள், தாக்குதல்கள் அனைத்தின் போதும் பீதியை கிளப்பி இந்து ம‌தவெறிக்கு தூபமிட்டு வெறியை கிளறிவிட்டுக்கொண்டிருந்த இந்திய புளுகுனி ஊடகங்கள் தற்போது கண்ணீரும் கம்பலையுமாக‌ அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்து கொண்டிருக்கின்‌றன.இந்த தாக்குதல் சம்பத்திலிருந்து புதிதாக‌ எந்த பீதிகளையும் கிளப்பமுடியாமல் இந்தியாவையே தேசபக்த,இந்துமதவாத உணர்ச்சிகளுகுள் மூழ்கடிக்கும் செண்டிமென்ட் கட்டத்தை எட்டிவிட்டார்கள். அழுது வடியும் ஊடகங்களும் ஆழ்ந்த இர‌ங்கள்களை தெரிவித்துக்கொண்டிருக்கும் ஆளும்வர்க்கமும் ஏன் இதற்கு மட்டும் இப்படி கண்னீர் மல்கி உணர்ச்சிகளில் மூழ்குகிறார்கள் நம்மையும் பிடித்து முக்கி எடுக்கிறார்கள் ?


சாதாரணமாக மக்களிடம் ஒன்றும் தேசபக்தி பொத்துக்கொண்டு சாக்கடையில் ஓடுவதை போல ஓடவில்லை,தொலைகாட்சிகள்,வானொலிகள்,செய்திப்பத்திரிகைகள் அனைத்தும் மேலிருந்து இந்த உணர்ச்சிகளை இறக்குகிறார்கள்,தொடர்ச்சியாக‌  சூடேற்றிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஏனெனில் இதுவரை ஆங்காங்கே குண்டுகள் தான் வெடித்தன ஆனால் தற்போது நடந்திருப்பது இதுவரையிலும் இந்தியா காணத,இந்துமதவெறி பயங்கரவாத‌ கும்பல் காணாத‌ தாக்குதல் என்பதை விட போர் என்றே கூறலாம்.அதுவும் இந்தியத் தரகு முதலாளியின் நூற்றாண்டு கால‌ பழமை வாய்ந்த ஹோட்டலின் மீதே போர் தொடுத்ததன் மூலம் இவர்களின் அமெரிக்க,பிரிட்டன் சொந்தங்கள் பீதியின் காரண‌மாக இன்னும் சில ஆண்டுகளுக்காவது இங்கு வரமுடியாமல் போகலாம் அதனால் உண்டான சோகம்,இனியும் பயங்கரவாதிகள்,பயங்கரவாதிகள் என்று கூறி அப்பாவி இசுலாமிய இளைஞ‌ர்களை நாய்களை போல‌ வேட்டையாட முடியாது அவ்வாறு செய்தால் என்ன நடக்கும் என்பதை எண்ணியதால் ஏற்பட்ட பீதி தேசபகத‌ வடிவில் வெளிப்பட்டிருக்கலாம். எந்த டாட்டாவும்,அம்பானியும் கொழுத்து சொத்து சேர்ப்பதை வைத்துக்கொண்டு இவர்கள் இந்த நாடு முன்னேறுகிறது,வல்லரசாகிறது என்று கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்களோ அந்த டாட்டாவின் ஹோட்டலின் மீதே நடத்தப்பட்ட தாக்குதலாலும் இந்த தாக்குதலின் எண்ணிப்பார்க்கவும்  இயலாத திடீர் அதிர்ச்சியும் தான் இவர்களை தேசபக்த பஜனையை கோரசாக பாட வைக்கிறது.இதற்கு முன்பு இங்கே குண்டுகள் வெடிக்கவில்லையா ? அப்போதெல்லாம் இந்த ஊடகப்பொய்யர்களும்,ஆளும் கும்பலும் என்ன செய்தார்கள்? எல்லா குண்டு வெடிப்புகளின் போதும் வெறிக்கூச்சலிட்டு ஊரைக்கூட்டிய‌ இவர்கள் செய்ததெல்லாம் என்ன? இந்தியாவில் ஒவ்வொரு முறை குண்டுகள் வெடித்த போதும் இவர்கள் பயங்கரவாத பீதியை மட்டும் தான் கிளப்பினார்கள்,அதுவும் ஒவ்வொரு முறையும் திட்டமிட்டு இசுலாமிய மக்களுக்கு எதிராக திருப்பிவிட்டு அவர்களை பயங்கரவாதிகளாக சமூகத்திற்கு அடையாளம் காட்டி ஒதுக்கித்தள்ளினார்கள்,


ஆனால் இப்போது அத்வானி கூட தனது வார்த்தைகளிலிருந்து விக்ஷத்தை கக்காததன் மர்மம் என்ன ? காங்கிரசு அரசை ஏன் முன்பைப் போல லாயக்கற்ற அரசு, நாட்டை பாதுகாக்க முடியாத அரசு என்று கடித்து குதற‌வில்லை அதுவும் இந்து ஓட்டை பொறுக்கத் நல்ல வாய்ப்பாக‌ தேர்தல் நெருங்கும் தருணத்தில் கூட ஏன் பேசவில்லை ?ஏனென்றால் மேற்கூறியது மட்டும் தான் காரணமாக இருக்க முடியும், ஆனால் இதற்கு இவர்கள் சொல்லும் விளக்கமே வேறு அது தான் தேசபக்தி, நாடே அச்சுறுத்தலில் இருக்கும் போது காங்கிரசை விமர்சிப்பதா முக்கியம் இப்போது நாம் காட்ட வேண்டியது தேசபக்தியே என்று இந்த நாட்டை வல்லரசாக்க உழைக்கும் டாட்டாவின் இழப்பிற்காக நாமும் கண்ணீர் வடிக்க வேண்டும் என்கிறார்கள்,டாட்டாவை விடுங்க சாதாரண மக்கள் பலியாகியிருக்காங்களே என்று நீங்கள் கேட்கலாம், ஆம் உண்மை தான் ஆனால் அத்வானியோ இன்னபிற தேசபக்தர்களோ அவர்களுக்காக கண்ணீர் விடவில்லை என்பதை அடித்துச்சொல்லலாம் அவர்களுக்காக நாம் தான் உண்மையாக வருந்துகிறோம்.இதற்கு முன்னாலும் பல்வேறு இடங்களில் குண்டுகள் வெடித்துள்ளன அங்கேயும் மக்கள் நூற்றுக்கணக்கில் இறந்து போயிருக்கிறார்கள் ஆனால் எந்த இடத்தையும் இந்தளவிற்கு செண்டிமெண்ட் சீனாக்கி நட்டையே தேசபக்த சோகத்திற்குள் மூழ்கடிக்கவில்லையே ஏன்? அதற்கு இது மட்டுமே காரணமாக இருக்க முடியும்.ஆனால் இனி இதுபோல எண்ணிப்பார்க்கவியலாத வடிவங்களிலான தாக்குதல்களை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்! இதில் ஒன்றுமறியாத அப்பாவி மக்களும் கொல்லப்பட்டு இருக்கிறார்கள் என்பதை யாரும் மறுக்கவில்லை,ஆனால் அடிக்கும் இந்த புயல் காற்றிற்கான காரணத்தை மட்டும் அறிவார் யாருமில்லை,அறிய முற்படுவதுமில்லை,அல்லது நினைப்பது கூட இல்லை ஏனெனில் இந்து பயங்கரவாத கும்பல் வேறு பக்கம் பார்க்காத வண்ணம் பயங்கரவாதத்தை அடையாளப்படுத்தியுள்ள‌து.


ஒரு பயங்கரம் அல்லது பயங்கரவாதம் உருவாக காரணம் இன்னொரு பயங்கரவாதமே என்பதை யாரும் மறுக்க முடியுமா? அதை யாரும் மறுக்க முடியாது. இல்லையென்றால் அகிம்சை தான் பயங்கரவாதத்தை உருவாக்குகிற‌தா?
ஒரே வரியில் சொல்வதெனில் இசுலாமிய பயங்கரவாதத்தை உருவாக்கியது பார்ப்பன இந்து பயங்கரவாத‌ம் தான். இந்து பயங்கரவாதத்தால் பழிவாங்கப்பட்டவர்களின் போர் தான் இசுலாமிய பயங்கரவாதம்.எனவே இசுலாமியர்கள் அனைவருமே பயங்கரவாதிகள் என்று பார்ப்பன பயங்கரவாத கும்பல் பிரச்சாரம் செய்கிறது, அந்த கண்ணோட்டம் என்பது பரவலாகவும் பரவியுள்ளது.அந்த பிரச்சாரத்திற்கு இரையாகாமல் தங்களுடைய‌ சுயமான கண்ணோட்டத்துடன் இந்த பயங்கரவாதிகளையும் இவர்கள் தோற்றுவித்துள்ள எதிர் பயங்கரவாதத்தையும் அடையாளம் காணும் வரை இவை தொடரும் என்பதே முடிவு. இந்து மதவெறி பயங்கரவாதிகள் சமீபத்தில் தமது பயங்கரவாத செயலுக்காக பிடிபட்டுள்ளார்கள்.மாலேகானிலும் ,ஆமதாபாத்திலும்,சாம்ஜத் எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலிலும் வெடித்த குண்டுகளை வைத்த‌ பயங்கரவாதிகள் இந்துமதவெறி ஆர்.எஸ்.எஸ் கும்பல் என்பது அம்பலமாகியுள்ளதே ஆனால் இந்த‌ குண்டு வெடிப்பு பற்றி தேசபக்தியுள்ள தேசீய ஊடக யோக்கியர்கள் ஏன் வாயை திறக்கவில்லை? இவர்கள் வாயை மூடிக்கொண்டு அமைதியாக இருப்பது ஏன் ? அது பயங்கரவாத செயல் இல்லையா? இல்லை! ஏனென்றால் அது இந்து பயங்கரவாதிகள் வைத்த குண்டுகள் ! எனவே இந்த ஊடகங்கள் பற்றியும் இவர்களின் தேசபக்தி பற்றியும் நடு நிலையாளர்களே கேள்விகேளுங்கள்,அவர்களின் முகத்தின் முன் உள்ள திரையை விலக்கி பாருங்கள். அப்போது தான் உண்மை செய்திகளை அரிய முடியும். நீங்கள் உண்மை செய்திகளை அறியாத வரை உண்மையான,முதன்மையான பயங்கரவாதிகளை அடையாலம் கானாதவரை இந்த தாக்குதல்களை நாம் எதிர் நோக்கியிருக்கலாம். இந்த பயங்கரவாத செயல்கள் பற்றி எழுத்தாளர் அருந்த‌தி ராய் சில மாதங்களுக்கு முன்பு தெகல்கா வார ஏட்டுக்கு கொடுத்த நேர்காண‌லின் மொழியாக்கம் தற்போதைய சூழலின் அவசியம் கருதி இங்கே பதிவிடப்படுகிறது.இதன் மூலமும் இதே தளத்தில் இருக்கிறது.மொழிபெயர்ப்பு கீழே தரப்பட்டுள்ளது.



தெகல்கா : அதிகரித்துவரும் தீவிரவாத தாக்குதல்கள் எதனை குறிக்கின்றன ?
காக்ஷ்மீர்,வ‌ட‌கிழ‌க்கு மாநில‌ங்க‌ள் அல்ல‌து ப‌ஞ்சாப்பை போன்று குறிப்பான‌ அர‌சிய‌ல் கோரிக்கைக‌ளை ஒட்டிய‌  வ‌ன்முறையாக‌ இல்லாம‌ல் இது தொட‌ர்பின்றி ந‌டைபெறுகிற‌தே, இந்தியாவில் என்ன‌ மாற்ற‌ங்க‌ள் ந‌டைபெற்றுள‌து?

அருந்ததி ராய் : இது தெளிவாக‌ உள்ள‌து, இது வெறுப்புண‌ர்ச்சியினுடைய‌ அறிக்கை. நாம் அனைவ‌ரும் இதை எதிர் கொண்டாக‌ வேண்டும். சென்ற‌ வார‌ம் பா.ஜ‌.க‌ வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கை இந்த வெறுப்புண‌ர்ச்சிக்கான‌ துதிபாடல் [அதை மேலும் தீ விட்டு வ‌ள‌ர்க்கும் எண்ணை‍‍‍ – நாம்] காங்கிர‌சும் முன்பைப்போல‌ த‌ன‌து பிரித்தாளும் அர‌சிய‌லை துவ‌ங்கியுள்ள‌து.இன்னும் சொல்ல‌ப்போனால் பா.ஜ‌.க வினுடைய‌ விருப்ப‌ம் என்ன‌வென்றால் இந்த‌ வெறுப்புண‌ர்ச்சியை மேலும் அதிக‌மாக‌,மிகுந்த‌ வெறுப்புண‌ர்ச்சியாக‌ மாற்றிச்செல்ல‌ விரும்புகிற‌து. இது போன்று ம‌த‌ ம‌ற்றும் சாதிய‌ வாக்குக‌ளை  அறுவ‌டை செய்வ‌தென்ப‌து த‌ற்கால அரசியல் ந‌டைமுறையின் ஓர் அங்க‌மே. கடந்த‌ கால‌ங்க‌ளில் ம‌ட்டுமல்ல‌‌ நாம் இத‌ற்கெதிராக‌ எதையும் செய்யாத‌ வ‌ரை  இனி எதிர்கால‌ங்களிலும் இந்நிலை தொட‌ரும். நாம் இத‌ற்கு அர‌சிய‌ல்வாதிக‌ளை ம‌ட்டும் குறை சொல்லி ப‌ய‌ன் இல்லை. இது மைய‌மான‌ ஒழுங்க‌மைக்க‌ப்ப‌ட்ட‌ பிர‌ச்சினையாக‌ இருக்கிற‌து. ஒவ்வொரு முறையும் நிச்ச‌யமாக‌ ம‌க்க‌ளுக்கு நீதி கிடைப்ப‌தில்லை. இந்த‌ விச‌ய‌த்தில் நீதிமன்ற‌‌ங்க‌ளும்,போலீசும்,ஊட‌க‌ங்க‌ளும் ஒருங்கினைந்து ஒன்று போல‌ செய‌ல்ப‌டுகிறார்க‌ள்.


ஒவ்வொருவ‌ரும் இந்து ம‌த‌ச்சாயத்திற்குள் மூழ்கிக்கிட‌க்கின்ற‌ன‌ர். ஜ‌ன‌நாய‌க‌த்தை ப‌ர‌வ‌லாக்கும் ஒவ்வொரு நிறுவ‌ன‌மும் முற்றிலுமாக‌ உடைந்து செயலற்று கிட‌க்கிற‌து. அனைவ‌ரும் த‌த்த‌ம‌து சொந்த‌ வ‌ழிக‌ளில் ப‌ய‌ணிக்கின்ற‌ன‌ர். என‌வே தான் ம‌க்க‌ள்
[நீதி கிடைக்காத‌, நீதி ம‌றுக்க‌ப்ப‌ட்ட‌ ம‌க்கள் – நாம்] ச‌ட்ட‌ங்க‌ளை த‌ம‌து கைக‌ளில் ஏந்தத்துவ‌‌ங்கிவிட்ட‌னர், சட்டத்தை மீறிய செயல்களில் துவ‌ங்கி தீவிர‌வாத‌ தாக்குத‌க‌ள் வ‌ரை செல்கின்ற‌ன‌ர்.

தெகல்கா : ப‌ய‌ங்க‌ர‌வாத‌த்தை மென்மையாக‌ கையாள்வ‌தா க‌டுமையான‌ முறைகளில் கையாள்வ‌தா என்கிற‌ ச‌ர்ச்சை இப்பொழுது மைய‌ம் கொண்டுள்ள‌து. உண்மையில் இவையெல்லாம் தீர்வாகுமா ?

அருந்ததி ராய் : பொடா, த‌டா, ச‌த்திஸ்க‌ர் பாதுகாப்புச்ச‌ட்ட‌ம் என எந்த ஒரு ச‌ட்ட‌மும் இதுவ‌ரை தீவிர‌வாத‌த்திற்கு முடிவு க‌ட்டிவிட‌வில்லை. இந்த‌ ச‌ட்ட‌ங்க‌ள் எதையும் சாதித்த‌தாக‌ சான்றுக‌ளும் இல்லை, மாறாக இந்த‌ ச‌ட்ட‌ங்க‌ள் அனைத்தும் சமூகத்தின் இயல்பை மாற்றியமைப்பதற்கும் மேலும் ஜ‌ன‌நாய‌க‌த்தின் இட‌ங்க‌ளை கிரிமினல்ம‌ய‌மாக்குவ‌த‌ற்கும், கேள்வி கேட்ப‌வ‌ர்க‌ளின் வாயை அடைப்ப‌த‌ற்கும் ம‌ட்டுமே ப‌ய‌ன்ப‌ட்டிருக்கிற‌து.

தெகல்கா : தேர்த‌ல் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும் நேர‌த்தில்,  செயற்கையாக உருவேற்றப்பட்ட இந்த அரசியல் சூழலில் இது போன்ற‌ தாக்குத‌ல்க‌ள் நிக‌ழ்கின்ற‌ன‌வே, இவற்றை எவ்வாறு பார்க்கிறீர்க‌ள் ?
அருந்ததி ராய் : நான் ஒரு நேர்கான‌லை க‌ண்டு விய‌ப்படைந்து போனேன், ச‌மீப‌த்தில் தெக‌ல்கா இத‌ழுக்கு காங்கிர‌சு த‌லைவ‌ர் திக்விஜ‌ய் சிங் கொடுத்த‌ பேட்டி தான் அது. முத‌ன் முறையாக‌ ஒரு முன்னணி அர‌சிய‌ல் த‌லைவ‌ர் சொல்கிறார் “தாக்குதல்களுக்கான நேரம் தெரிந்தும், இந்த‌ தீவிர‌வாதிக‌ள் யார் என்று எங்க‌ளுக்கு தெரியாது” கடைசியில் இதனால் லாபமடையப்போவது யார்?, த‌வ‌றான‌ ந‌ப‌ர்க‌ள் கைது செய்ய‌ப்ப‌டுவ‌தும்,தேவையான ஆதாரங்கள் வ‌ழ‌ங்கிய‌ பிற‌கும் யாருக்கும் உண்மையான‌ குற்ற‌வாளிக‌ளை தெரிந்துகொள்ள‌ விருப்ப‌மில்லை, அல்லது தெரிந்தே அதை மூடி மறைக்கின்றனர். உதார‌ண‌த்திற்கு இந்திய‌ முஜாகிதீன்க‌ளை எடுத்துக்கொள்ளுங்க‌ள் தீவிர‌வாத‌க்குழுக்க‌ளில் இவ‌ர்க‌ள் தான் முன்ன‌ணியான‌வ‌ர்க‌ளா அல்லது அரசுக்கு எதிரான பயங்கரவாதிகள் என்று அரசால் புனையப்பட்டவர்களா ? இதில் குறிப்பிட வேண்டிய விசயம் என்னவெனில் இவையெல்லாம் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுபவை, இதை கேட்டு நாம் ஆச்சர்யப்பட தேவையில்லை.        நீங்கள் தொட‌ர்ச்சியாக‌ ஒரே செய்தியை வெளியிடுகிறீர்கள் அது சீக்கிய‌ர் பிர‌ச்சினையாக‌வோ அல்ல‌து இப்போது ஒரிசாவிலுள்ள கிறித்தவர்களின் பிர‌ச்சினையாக‌வோ இருக்க‌ட்டும், அனைத்திலும் ம‌க்க‌ள் நீதியையும், நியாய‌த்தையும் எதிர்பார்க்க‌ முடியாது. இவை அனைத்தையும் விட‌ அபாய‌க‌ர‌மான‌ விச‌ய‌ம் என்ன‌வென்றால் பா.ஜ‌.க‌ இதை வைத்து பெரும்பான்மை ஒட்டை கைப‌ற்ற‌ முய‌ற்சிப்ப‌தும், சிறுபான்மையினரை தீவிரவாதிகளாக்குவதும் தான். இந்தியாவில் மட்டும் தான் 200 மில்லியன் மக்களை சிறுபான்மையினர் என்ற கருதுகோள் உள்ளது. இந்த‌ க‌ண்ணோட்ட‌ம் நிச்ச‌ய‌மாக இந்த‌ நாட்டையே இல்லாம‌ல் அழித்து விடும். இது போன்ற‌ க‌ருத்துக்க‌ள்,க‌ண்ணோட்ட‌ம் இந்தியாவிற்கு ம‌ட்டும‌ல்ல‌ ஒட்டு மொத்த‌ உல‌கிற்கும் ஆப‌த்தான‌து.

நீங்க‌ள் ஒட்டுமொத்த‌ த‌லைமுறையையே, 


வாழ வேறு வழியில்லை என்று உணரும்படியான நிலைக்கு தள்ளுகிறீர்கள், சில‌ர் ம‌ட்டும் வேண்டுமானால் இந்த‌ கொடுமைக‌ளையெல்லாம் த‌லையை தொங்க‌விட்டுக்கொண்டு ஏற்க‌லாம் ஆனால் பெரும்பான்மையின‌ர் அவ்வாறு கிட‌க்க‌ மாட்டார்க‌ள். தீவிர‌வாத‌த்தின் நோக்க‌ம் அழிவாக ம்ட்டுமே உள்ளது. அது ஒன்றும் புர‌ட்சிக‌ர‌மான‌ அர‌சிய‌ல் அல்ல‌. காக்ஷ்மீரிலுள்ள‌ பாதுகாப்பு ப‌டையின‌ரிட‌ம் கேட்டுப்பாருங்க‌ள்.அந்த‌ சிறு ப‌ள்ள‌த்தாக்கை உங்க‌ள் [அரசின்] க‌ட்டுப்பாட்டிற்குள் வைக்க‌ 5 ல‌ட்ச‌ம் பேர் தேவைப்ப‌டுகிற‌து.இதையே ஒட்டுமொத்த‌ நாட்டிற்கும் செய்ய‌போகிறீர்க‌ளா ? ஆனால் இதை விட இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் உடனடியாக தேர்தலில் நடக்கப்போவது, என்னுடைய‌ க‌ருத்துப்ப‌டி காங்கிர‌சு திறனற்று இன்னும் பல‌கீன‌மாகி பா.ஜ‌.க‌ எடுத்த‌முடிவுக‌ளை தான் எடுக்கும். பா.ஜ‌.க‌ வை பொறுத்த‌வரை த‌ம‌து சொந்த‌ நிலைப்பாடுக‌ளின் ப‌டியே அவ‌ர்கள் தமது எதிர்மறையான‌ செயல்கள் என்ப‌திலிருந்து இதை கொடூர சகாப்ததிற்கு எடுத்துச்செல்வார்க‌ள். நாம் இத‌ன் விளைவுக‌ளை இந்தியாவை கடந்து உல‌க‌ள‌விலும் எதிர்கொள்ள நேரிடும். இதற்கான பாதைகள் திறந்தே இருக்கிறது. நாம் இதை இன்னும் முறைப்ப‌டுத்த‌ப்ப‌ட்ட‌ வ‌ழிக‌ளில் சந்தித்தாக‌ வேண்டும்.

தெகல்கா : சிமி அமைப்பை எப்ப‌டி பார்ப்ப‌து, ஏற்கென‌வே தெக‌ல்காவின் தந்திர‌மான‌ புல‌ணாய்வில் சிமிக்கு எதிரான‌ அர‌சின் அனைத்து வ‌ழ‌க்குக‌ளும் ஆதார‌ம‌ற்ற‌வை என்றும் இதன் பேரில் பல அப்பாவி இசுலாமியர்கள் பலிகடாவாக்கப்பட்டார்கள் என்றும் நிரூபிக்க‌ப்ப‌ட்டுள்ளது எனினும் சிமி வெளிப்படையான இஸ்லாமிய‌ அடிப்ப‌டைவாத‌ அமைப்பு தான்.

அருந்ததி ராய் : நாம் ப‌ஜ்ர‌ங்த‌ளை எப்ப‌டி பார்க்கிறோமோ அப்ப‌டி தான் சிமியையும் பார்க்க‌ வேண்டும். இருந்தாலும் அவ‌ர்க‌ளின் ந‌ம்பிக்கையை எந்த அளவிற்கு நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள் என்பதல்ல விசயம், அவர்களுக்கு எதிரான‌ ஆதார‌ங்க‌ளை புனைந்து உருவாக்கும் அர‌சுக்கு உத‌வும் வ‌கையில் யாரும் வலிந்து போய் நிற்க‌க்கூடாது. நான் இதை வெறும் ச‌ட்ட‌த்திற்கு எதிரான‌ செய‌லாக‌ ம‌ட்டும் பார்க்க‌வில்லை, மீண்டும் இங்கு மறுத்து ஒதுக்கித்த‌ள்ள‌ப்படுவது நீதி மட்டுமே. விக்ஷ்வ இந்து பரிக்ஷ‌‌த்தோ,ப‌ஜ் ர‌ங்த‌ள்ளோ அல்ல‌து சிமியோ த‌ம‌து செய‌ல்பாடுக‌ள் அனைத்தும் ச‌ட்ட‌த்திற்கும் நீதிக்கும் எதிரான‌து என்ப‌தை புரிந்து கொண்டால் வ‌ன்முறை செய‌ல்க‌ளில் ஈடுபட மறுப்பார்கள், இப்ப‌டித்தான் ந‌ம‌து ச‌மூக‌ம் தாங்கிப்பிடிக்க‌ப்ப‌டுகிற‌து. ஆனால் இங்கு ஒரு சூழ‌ல் உருவாக்க‌ப்ப‌டுகிற‌து,ஒரு குறிப்பிட்ட மக்கள் கூட்டம் இன்னொரு மக்கள் கூட்டத்தை எரிக்கவும், கொல்லவும் முடிகிறது,


அதன் பிறகு அதற்கான சாட்சிகள் இருந்தும் கூட தண்டனை கிடைக்காது என்கிற துணிவான சூழல் உருவாக்கப்படுகிறது. அதே வேலையில் தாக்கப்பட்டு ஒடுக்கப்படும் மக்கள் நீதியின் பாலும் சட்டத்தின் பாலும் நம்பிக்கையை இழக்கிறார்கள். இந்த செயல்களின் விளைவு புரட்சியை கொண்டு வராது, நிச்சயமாக அழிவைத்தான் த‌ரும். இதைப்போன்று மாற்றப்படுகின்ற சிறுபான்மை மக்கள் கூட்டம் கண்டிப்பாக ஒரு அரசை தேர்வு செய்யவோ, ஒரு புரட்சியை நடத்தவோ முடியாது. ஆனால் கண்டிப்பாக அது இந்த நாட்டை அழிப்பதோடு மட்டுமின்றி மொத்த உலகத்திற்கும் அச்சுறுத்தலாக அமையும்.



ஜெயமோகனுடைய இந்தியா? எது என்கிற கேள்வியுடன் சென்ற பதிவை நிறைவு செய்திருந்தேன். அவருடைய மனதில் நிழலாடும் இந்தியாவை நாம் ஒன்றும் தேடி பிடிக்க வேண்டியதில்லை,ஆனால் அதற்காக உட்கார்ந்து நேரத்தை செலவிட்டு இன்னொரு பதிவையும் எழுத வேண்டுமா என்கிற கேள்வி என்னுள் தொடர்ந்து எழுந்துகொண்டிருந்தது,அதற்கொன்றும் அவ்வளவு அவசியமில்லை என்ற முடிவிற்கும் வந்தேன்.

ஈழத்தில் இன்று ஒரு இன அழித்தொழிப்பு கொடும்போரை அதன் உச்சத்திற்கு கொண்டு சென்றுகொண்டிருக்கிறது சிங்கள இனவெறி பாசிச அரசு.ஈழத்தமிழ் மக்களின் பிண‌ங்கள் குப்பைகளை போன்று கொன்று குவிக்கப்பட்டு வருகிறது. த‌ப்பிப்பிழைத்த‌வ‌ர்க‌ளோ வாழ‌ வ‌ழியின்றி அநாதைக‌ளாய் காட்டிற்குள் த‌ஞ்ச‌ம் புகுகின்ற‌ன‌ர்.இப்படி ஒரு கொடூர சூழல் அங்கு நிலவுகிறது. இந்த இன அழித்தொழிப்பு யுத்தத்திற்கு ‘நீதிகளால் கட்டுண்ட இந்திய அரசு’ பண உதவியையும்,ஆயுத உதவியையும் தொடர்ந்து வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. நமது கண்முன்னேயே நமது இனத்தினை அழிக்கும் போருக்கு வழிந்து வழிந்து உதவி வருகிறது ‘நீதியான இந்திய அரசு’. ஆனால் இதை பற்றி  இந்த தேசபக்த குஞ்சு ஜெயமோகன் ஒரு வார்த்தை கூட இதுவரை எழுதவில்லை.

தன்னுடைய நாடு இன்னொரு நாட்டிற்குள் புகுந்து கொண்டு அநீதியான ஒரு போருக்கு உதவி செய்வதை பற்றி இவருக்கு கொஞ்சம் கூட வெட்கமுமில்லை ஒன்றுமில்லை. இவ‌ர் இந்த‌ நாட்டில் ந‌ட‌க்கும் கொடுமைக‌ளை ப‌ற்றியே வாய் திற‌க்காத‌ போது ஈழ‌த்தை பற்றி எப்ப‌டி பேசுவார்? ஜெய‌மோக‌ன் என‌து இந்தியா,என‌து இந்தியா என்கிறாரே அவ‌ர் இதுவ‌ரை இந்த‌ இந்திய‌ நாட்டு ம‌க்க‌ளை ப‌ற்றி,அவ‌ர்க‌ளின் வ‌றிய‌ நிலையை ப‌ற்றி,அவ‌ர்க‌ள் மீதான‌ ஒடுக்குமுறைக‌ளை ப‌ற்றி வாய் திற‌ந்துள்ளாரா ? ந‌ம‌க்கு தெரிந்து இல்லை. இப்ப‌டிப‌ட்ட‌ ஒரு ந‌ப‌ரின் யோக்கியதையை அறிய‌ நாம் ஒன்றும் தேடிய‌லைய‌ வேண்டாம்,அது ப‌ச்சையாக‌ ப‌ல‌முறை அம்ப‌ல‌மாகியுள்ள‌து. அற்ப‌த்த‌ன‌த்தையே பேருண்மையாக‌ போற்றுப‌வ‌ரும்,வாயிலிருந்து வ‌ண்டுக‌ளையே வார்த்தைக‌ளாய் கக்குப‌வ‌ருமான‌ இவ‌ரின் இந்தியா எது என்று ப‌க்க‌ம்ப‌க்க‌மாய் எழுதுவ‌து ஒன்றும் க‌டின‌மான‌ காரிய‌ம் அல்ல‌ ஆனால் ஈழ‌த்தில் ந‌ட‌க்கும் ஒரு ப‌ய‌ங்க‌ர‌ப்போருக்கிடையில் இது போன்ற‌ ஒரு அற்ப‌வாதியோடு ம‌ல்லுக்க‌ட்டிக்கொண்டிருப்ப‌து என‌க்கு அருவ‌ருப்பாக‌ இருக்கிற‌து,போர்ச்சூழ‌ல் தான் மீண்டும்,மீண்டும் நினைவுக‌ளில் எழுகிற‌து இத‌ற்கிடையில் அதை ம‌ற‌ந்து இதை எழுத‌ என‌க்கு விருப்ப‌மில்லை,ம‌ன‌சும் இல்லை.

அத‌ன் பொருட்டு திருவாள‌ர் ஜெ.வின் இந்தியா எது என்ப‌தை ப‌ல‌ ப‌க்க‌ங்க‌ளுக்கு எழுத‌ வேண்டிய‌தில்லை,ஒரு சில‌ வ‌ரிக‌ளில் சொல்ல‌ வேண்டும் என்றால் த‌ர‌கு முத‌லாளிக‌ளான‌ அம்பானி,டாட்டாவின் இந்தியா எதுவோ அது தான் ஜெய‌மோக‌னின் இந்தியா.ஏனெனில் ஒடுக்க‌ப்ப‌டுப‌வ‌ர்க‌ளை ப‌ற்றியோ,வாழ்வே பெரும் சுமையாகிப் போன‌வ‌ர்க‌ளை ப‌ற்றியோ இவ‌ர‌து அச்சு இய‌ந்திர‌ம் ஒரு போதும் ஒரு எழுத்தை கூட நீதியின் பால் நின்று அச்சிட்ட‌தில்லை, ஆனால் அந்த‌ ம‌‌க்க‌ளுக்கு எதிராக‌ நிறைய‌ எழுதியுள்ளார்.  1அவை பல முறை அம்பலப்படுத்தப்பட்டுள்ளது, அத‌ற்கெல்லாம் என்ன‌ ப‌தில் ? ஒன்றும் இல்லை,வெட்க‌ங்கெட்ட‌த்த‌ன‌மாக‌ முக‌த்தை திருப்பிக்கொள்வ‌து ம‌ட்டும் தான் ப‌தில் என்ப‌து அவ‌ர‌து ர‌சிக‌ குஞ்சுக‌ளுக்கே ந‌ன்றாக‌ தெரியும் இருந்தும் ர‌சிக‌ர் ம‌ன்ற‌ம் இன்னும் க‌லைக்க‌ப்ப‌ட‌வில்லை. அவ‌ரை நோக்கி எழுப்ப‌ப்ப‌ட்ட‌ கேள்விக‌ளுக்கு அவ‌ர்க‌ளாவ‌து ப‌தில்க‌ளை பெற்றுத்த‌ர‌ட்டும்.


ஜெய‌மோக‌னின் ஒப்ப‌னை இல்லா உண்மை முக‌ம் தோழ‌ர் வின‌வு அவ‌ர்க‌ளால் அழ‌காக‌ ஒரு முறை ஃபோக்க‌ஸ் செய்து காட்ட‌ப்ப‌ட்ட‌து. அது ஒன்றே போதும் ஜெய‌மோக‌னின் இந்தியா எது என்ப‌தை அறிந்து கொள்ள‌, என‌வே அதை இங்கு மீள் ப‌திவு செய்வ‌தே போதுமான‌து என்று க‌ருதுகிறேன்.


நவ்வாப்பழம்: ஜெயமோகனுடன் ஒரு தத்துவவிசாரம்!

தனது நாவல்களின் வாயிலாக கலர் கலரான தத்துவ தரிசனங்களை வாசககர்களுக்குக் காட்டியிருக்கிறார் ஜெயமோகன். அந்த தரிசனங்கள் தோற்றுவித்த புல்லரிப்பிலிருந்து மீளாதவர்களும், பிரமிப்பில் உறைந்து அதன் பின் உருகி சகஜநிலை அடைய முடியாதவர்களும் பலர். ஒரே இரவில் சுந்தர ராமசாமியைப் பற்றி ஒரு புத்தகம் எழுதக்கூடியவரும், தூக்கத்தில் எழுப்பிக் கேட்டாலும் டால்ஸ்டாயையும் தஸ்தாவ்ஸ்கியையும் தலைகீழாக ஒப்பிக்கக் கூடியவருமான ஜெயமோகனிடம் இலக்கிய விசாரம் நடத்தும் தகுதி நமக்கு இல்லை. யாரொருவருடனும் ஒரு விசயம் பற்றிக் கதைக்க வேண்டுமென்றால் கதைக்கப்படும் பொருள் குறித்து கடுகளவேனும் நமக்குப் பரிச்சயம் இருக்க வேண்டும். அந்த வகையில் நமக்குப் பரிச்சயமான நாவல் பற்றி ஜெயமோகன் எழுதியிருப்பதை தற்செயலாக அவரது இணையதளத்தில் கண்டோம். எனவே அது குறித்து எழுதும் துணிவு கொண்டோம்.

இனி, பூர்வபட்சம். அதாவது ஜெயமோகனின் கூற்று:

விஷ்ணுபுரத்திலும், கபாலபுரத்திலும், ஸ்டாலின்கிராடிலும், சங்ககாலத்திலும் மனவெளி உலா வந்த ஜெயமோகன், அங்கிருந்து இறங்கி நாகர்கோவிலில் தன் மகனுடன் ஒரு மாலை நேர உலா செல்லுகையில் ஒரு பழக்கூடையில் நாவலைக் காண்கிறார். நாவல் என்று நினைத்தீரோ வாசகரே, அது நவ்வாப்பழம்! நம்மைப் போன்ற சாதாரணர்களுக்குத் தெரிந்த சுவை அதுதானே!
ஆசையுடன் ஒரு பழத்தை வாயில் போட்டு சுவைக்கிறார். வியாபாரியிடம் விலை கேட்கிறார். கிலோ நூறு ரூபாய்!

விலை தோற்றுவித்த அதிர்ச்சி நாகர்கோவில் தெருவிலிருந்து ஜெயமோகனை அவருக்குப் பரிச்சயமான மனவெளியை நோக்கித் தூக்கி எறிகிறது. நாவல் காடு, அங்கே காய்த்துத் தொங்கும் கனிகளைச் சும்மா பறித்து தின்ற நினைவுகள்.. பிறகு மீண்டும் நாகர்கோவில்.

ஒரு கிலோ நூறு ரூபாய் என்றால் நூறு கிராம் பத்து ரூபாய். எனில் ஒரு பழம் ஒரு ரூபாய். அந்த ஒரு பழத்தில் கொட்டையைக் கழித்துவிட்டால் எஞ்சியிருக்கும் சுளைக்கு இத்தனை விலையா? நாக்கில் நாவலின் சுவையும் மனதில் வலியுமாக வீடு திரும்புகிறார் ஜெயமோகன்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து “கூடை நாவல் பழத்தை நூற்று ஐம்பது ரூபாய் விலைக்கு ஒரு வியாபாரியிடம் விற்ற கதையை” ஒரு ஏழை விவசாயி ஜெயமோகனிடம் விவரி்க்கிறார். “ஒரு கூடை என்பது 20 கிலோ. அப்படியானால் ஒரு கிலோ ஏழு ரூபாய்க்கு வாங்கி 100 ரூபாய்க்கு விற்கப்படுகிறதா?” உடனே ஜெயமோகனுக்கு மூளையில் பல்பு பற்றி எரிகிறது.

மொத்த வியாபாரி முதல் தள்ளுவண்டி வியாபாரி ஈரான காய்கறி வியாபாரிகளெல்லாம் சிண்டிகேட் அமைத்து விலை நிர்ணயம் செய்வதால் விவசாயிகளுக்கு நியாயவிலை கிடைப்பதில்லையாம். இப்படி உள்ளூர் சந்தைகளை ஆதிக்கம் செய்யும் நபர்கள் ரவுடிகளாகவும் இருக்கிறார்களாம். இவர்களது கொள்ளைப்பணம் அரசியல் கட்சிகளுக்கும் போவதால் கட்சிக்காரர்கள் இவர்களை ஆதரிக்கிறார்களாம். இதற்கு ஜெயமோகன் சிபாரிசு செய்யும் விமோசனம் – ரிலையன்ஸ் பிரஷ்.

முகேஷ் அம்பானி எட்டு மடங்கு விலை கொடுத்து விவசாயிகளிடம் வாங்கி நுகர்வோருக்கு மலிவான விலையில் விற்பனை செய்கிறாராம். ரிலையன்ஸ் பல இடங்களில் காய்கறி சிண்டிகேட்டை நடுங்க வைத்திருக்கிறதாம். அரசியல் கட்சிகள் மட்டுமல்ல, நக்சலைட்டு தோழர்களும் ரிலையன்சை எதிர்க்கிறார்களாம். இதனாலேயே மதுரையிலும், ஊட்டியிலும் கொள்முதல் நிலையங்களை ரிலையன்சு மூடிவிட்டதாம். இதையெல்லாம் ஜெயமோகனிடம் அவரது பத்திரிகை நண்பர்கள் தெரிவித்தார்களாம்..

ஒரு நவ்வாப்பழத்தை மையமாகக் கொண்டு விரிந்த இந்த உண்மைகள் ஜெயமோகனிடம் தவிர்க்க முடியாதபடி அதீத மனத்தாவலைத் தூண்டுகின்றன. இதோ, நாவல் மரத்தின் கீழே தத்துவஞானத்தின் ஒளி பரவத் தொடங்குகிறது.

“முதலாளித்துவ வளர்ச்சிதான் விவசாயிகளின் துன்பங்களைத் தீர்க்கும். காரல் மார்க்சே முதலாளித்துவம் என்பது நிலப்பிரபுவத்தைவிட பல மடங்கு முற்போக்கானது என்று சொல்லியிருக்கிறார். தனியார் மயத்தை எதிர்ப்பது அசட்டுத்தனம். நான் வேலை பார்க்கும் தொலைபேசித் துறையிலேயே பத்துவருடங்களுக்கு முன்னர் தனியார் மயத்தை கடுமையாக எதிர்த்தோம். வேலை போய்விடும் என்று பயந்தோம். தற்போது என்ன நடந்திருக்கிறது? பல செல்பேசி கம்பெனிகள் வந்திருப்பதால் தொலைபேசிக் கட்டணம் பல மடங்கு குறைந்துவிட்டது. எனவே விவசாயிகளுக்கு நியாயமான விலை கிடைக்க வேண்டுமென்றால் ரிலையன்சு பிரஷ்ஷும், முதலாளித்துவ வளர்ச்சியும்தான் தீர்வு. இதை ஒரு பொருளாதார அறிஞராக இருந்து சொல்லவில்லை. ஒரு எளிய மனிதனின் பார்வையில் படும் விசயமாகக் கூறுகிறேன்” என்று பணிவுடன் தனது தரிசனத்தை விளக்குகிறார் ஜெயமோகன்.

மிகவும் எளிய வாசககர்கள் புரிந்து கொள்ளும்படி சொல்வதென்றால், “அம்பானியும் பிர்லாவும் நவ்வாப்பழம வியாபாரத்தில் இறங்காத வரையிலும் நாடு உருப்படாது” என்கிறார் ஜெயமோகன்.

இதென்ன, “ரயில் லேட்டாக வந்தால் எமர்ஜென்சி வரவேண்டும், பஸ் கண்டக்டர் பாக்கி சில்லறை கொடுக்காவிட்டால் தனியார்மயம் வரவேண்டும்” என்று பேசும் ஊசிப்போன நடுத்தரவர்க்க ஜென்டில்மேன்களின் உளறலைப் போல இருக்கின்றதே என்றோ, சோ ராமஸ்வாமியின் அபிப்ராயங்களைப் போலவே இருக்கின்றதே என்றோ வாசகர்கள் கருதிவிடக்கூடாது.
இதெல்லாம் த்த்துவஞானிகளுக்கே உரிய பிரச்சினை.

“பிரம்ம ஸத்யம் ஜகன் மித்யா” என்று உபதேசித்த ஆதிசங்கரனிடம் “அப்புறம் எதுக்கு தெனம் சோறு திங்கிறாய்?” என்று ஒரு பாமரன் கேட்டானாம். “இதென்னடா நியூஸென்ஸ. அதெல்லாம் வியவகாரிக சத்யம்” என்று புறங்கையால் அந்தப் பாமரனின் வாதத்தை ஒதுக்கித் தள்ளினாராம் அந்த த்த்துவஞானி.
“திங்கிற சோத்துக்கும் நம்ம தத்துவஞானத்துக்கும் என்ன சம்மந்தம்?” என்ற கேள்வி எழ முடியாத அளவுக்கு சிந்தனை உலகில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்த சங்கரனைப் போலவே, மாதாமாதம் கைநீட்டி காசு வாங்கும் பி.எஸ்.என்.எல் நிறுவனத்துக்கும் தனது தனியார்மயத் தத்துவத்துக்கும் என்ன சம்மந்தம் என்பது பற்றி ஜெயமோகனுக்கும் தெரியவில்லை.

தெரியவேண்டியதில்லையே! காலங்களைக் கடந்து மனவெளியில் சஞ்சரிக்கும் ஒரு மனிதனுக்கு, தண்டி தண்டியாக இலக்கிய உன்னதங்களை உமிழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு இலக்கியவாதிக்கு, தினத்தந்தி பேப்பரில் எ்ன்ன வந்திருக்கிறது என்ற விவரமோ, தனக்குப் படியளக்கும் துறையில் என்ன நடக்கிறது என்ற விவரமோ எப்படித் தெரிந்திருக்க முடியும்?

அதெல்லாம் நம்மைப் போன்ற சாதாரணர்களு்க்குத் தெரிந்த விவரங்கள். இலக்கியத் தரமோ சுவையோ அற்ற, வலதுசாரி இடதுசாரி சார்பும் அற்ற அந்த உண்மை விவரங்கள் வருமாறு:

தனியார் வந்ததனால் செல்பேசிக் கட்டணம் குறைந்ததாம்! கழுதைக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்த்தால் மழை பொத்துக் கொண்டு ஊத்தியதைப்போல! தேவையான தொழில்நுட்பம் பி.எஸ்.என்.எல் இடம் இருந்தபோதும், செல்பேசித் துறையில் நுழையவிடாமல் பி.எஸ்.என்.எல் தடுக்கப்பட்டது. தனியார் மட்டுமே கொள்ளையடிக்க ஒதுக்கப்பட்ட அந்த காலகட்டத்தில், ரம்பா, மீனா, ரோஜா போன்ற பில் கட்டத் தேவையில்லாத ஏழை நடிகைகள் நிமிடத்துக்கு 10 ரூபாய் ரேட்டில் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது இன்கமிங் காலுக்கும் பில் இருந்த்து. அது கொற்றவையின் காலமல்ல. காங்கிரசு, பாரதிய ஜனதா ஆட்சிக்காலம். அம்பானியின் அருமை நண்பரான பிரமோத் மகாஜன் அரசுத் தொலைபேசியை பாயின்ட் பிளான்கில் சுட்டுக் கொன்ற காலம் அது.

பிறகு ஆத்தமாட்டாமல் வந்தது அரசு தொலைபேசி. அதன் காலை உடைப்பதற்கு டிராய் என்ற கட்டைப் பஞ்சாயத்து அமைப்பு தயாராக இருந்த்து. அரசுத் தொலைபேசியின் கட்டுமானங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு அதற்குப் பணம் கொடுக்காமல் டிமிக்கி கொடுத்தார்கள் முதலாளிகள். அரசுக்கு லைசன்ஸ் கட்டணம் தருகிறோம் என்று ஒப்புக்கொண்டு அதற்கும் நாமம் போட்டார்கள். கிராமத்துக்கு தொலைபேசி வசதி செய்து தருகிறோம் என்று கையெழுத்துப் போட்டுவிட்டு, “முடியாது” என்று கைவிரித்தார்கள்.

இதெல்லாம் போதாதென்று நவ்வாப்பழத்துக்கு எட்டு மடங்கு விலை கொடுக்கப்போகும் அம்பானி, பி.எஸ்.என்.எல் ஐ ஏமாற்றி அமெரிக்காவுக்கு திருட்டு கால் கொடுத்தார். 1500 கோடி சுருட்டினார். இ.பீ.கோ 124-ஏ, 120-B இன் கீழ் ஆயுள்தண்டனை தரத்தக்க அந்த குற்றத்தை மன்னித்தது காங்கிரசு அரசாங்கம். பாதி காசு வாங்கிக் கொண்டு அவுட் ஆப் கோர்ட் செட்டில்மென்ட் செய்து கொண்டார் தம்பி தயாநிதி மாறன். தன்னுடைய செல்பேசி ஏஜென்டுகளுக்கே அம்பானி சகோதரர்கள் அல்வா கொடுத்தது தனிக்கதை.

சென்னை மாநகரில் கண்ணாடி இழைக் கேபிள் இழுக்க எங்கே வேண்டுமானாலும் தோண்டிக் கொள்ளுங்கள் என்று ஜெயமோகனின் அபிமான தனியார் முதலாளிகளுக்கு லைசன்ஸ் கொடுத்த்து திமுக மாநகராட்சி. இதில் 1300 கோடி இழப்பு என்று துக்ளக்(கே) எழுதியது. இதுவும் போதாதென்று சிண்டிகேட் அமைத்துக் கொண்டு, அதிகாரிகள் அமைச்சர்கள் ஆதரவுடன் பி.எஸ்.என்.எல் கம்பிகளை ஆள் வைத்து அறுத்தார்கள் முதலாளிகள். அதை எதிர்த்து சென்னை தொலைபேசி ஊழியர்கள் போராட்டம் நடத்தினார்கள்.

லாபகரமாக நடந்துகொண்டிருந்த விதேஷ் சஞ்சார் நிகாமின் (VSNL) பங்குகளை அதன் ரியல் எஸ்டேட் சொத்து மதிப்புக்கும் குறைவான விலையில் டாடாவுக்கு தாரை வார்த்தார் பிரமோத் மகாஜன். தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் வந்தவுடனே, VSNL கல்லாவில் இருந்த ரொக்கத்தை வைத்து மூழ்கிக் கொண்டிருந்த டாடா டெலிகாமின் பங்குகளை அதிக விலைக்கு வாங்கி தனது கம்பெனியைத் தூக்கி நிறுத்தினார் டாடா. இப்போது அமர்சிங்கின் ஒப்பந்தப்படி அனில் அம்பானிக்காக ஸ்பெக்ட்ரம் எனப்படும் ரேடியோ அலைவரிசையை ஒதுக்குவதற்குத் தோதாக கட்டணத்தை மலிவாக மாற்றப்போகிறார்கள்.

இது செல்பேசி கதை. பெட்ரோல் கதை தனி. பாலியெஸ்டர் கதையை ஏற்கெனவே அருண்ஷோரியும் குருமூர்த்தியும் எழுதியிருக்கிறார்கள். ஹமிஷ் மெக்டொனால்டு என்ற ஆஸ்திரேலிய பத்திரிகையாளர் எழுதிய பாலியெஸ்டர் பிரின்ஸ் என்ற அம்பானி பற்றிய நூலை இந்தியாவுக்குள்ளேயே வரவிடாமல் தடுத்துவிட்டார்களாம் அம்பானிகள். ரசியாவில் தடைசெய்யப்பட்ட, ஸ்டாலின் காலம் குறித்த நூல்களையெல்லாம் தோண்டிக் கண்டுபிடித்த ஜெயமோகனின் கண்ணில் இந்த நூல் படவில்லை போலும்! அம்பானியின் பிளாஸ்டிக் ஏகபோகத்தால் அழிந்த சிறு உற்பத்தியாளர்கள் சமீபத்தில் தமது வயிற்றெரிச்சலை தினமணியில் விளம்பரமாகவே வெளியிட்டிருந்தார்கள். ரிலையன்ஸ் பிரஷ்ஷால் பாதிக்கப்பட்ட சிறுவணிகர்கள் நாடு முழுவதும் போராடுகிறார்கள்.

உண்மை விவரங்களை இத்துடன் முடித்துக் கொள்வோம்.

உண்மை என்ற சொல்லே விவாதத்துக்குரியதாயிற்றே! “தெய்வம் என்றால் அது தெய்வம், வெறும் சிலை என்றால் அது சிலைதான். உண்டென்றால் அது உண்டு, இல்லை என்றால் அது இல்லை. பார்க்கின்ற பார்வையில்தான் இருக்கிறது விசயம். நிலப்பிரபுத்துவத்தை விட முதலாளித்துவம் முற்போக்கானது என்று மார்க்ஸே சொல்லியிருக்கிறார்” என்கிறார் ஜெயமோகன்.

வறுமையோ, பட்டினியோ, படுகொலையோ கூட யாரையும் மார்க்சிஸ்டாக மாற்றிவிடுவதில்லை. ஜெயமோகனுடன் பழகிய சிபிஎம், சிபிஐ தலைவர்களாலேயே கூட அவரை மார்க்சியவாதியாக மாற்ற. முடியவில்லை. மனிதர்களால் சாதிக்க முடியாத இந்தக் காரியத்தை கேவலம் ஒரு நவ்வாப்பழம் சாதித்துவிட்டதே!
இருப்பினும், நவ்வாப்பழத்தால் அறிவொளியூட்டப்பட்ட ஜெயமோகனின் மார்க்சிய அறிவு “சுட்டபழம் சுடாத பழம்” ரேஞ்சில் இருப்பதால் நாம் அதற்குள் இறங்கவில்லை.

ஒரு இலக்கியவாதியின் இளகிய மனம், கேவலம் ஒரு நவ்வாப்பழத்துக்காக நாலு கோடி சிறுவணிகர்களை கொல்லத் துணிகிறதே! அதை நினைக்கும்போதுதான் நெஞ்சு நடுங்குகிறது.
வீடு, நிலத்தை விற்று மஞ்சள் பையுடன் சென்னை வந்து, குடும்பத்தோடு மளிகைக் கடையிலேயே குடியிருக்கும் இலட்சக்கணக்கான அண்ணாச்சிகளோ, அவர்களின் சங்கத்தலைவர் வெள்ளையனோ ரவுடியல்ல. முதலாளிகளின் கொள்ளைக்காக பருத்தி கொள்முதல் விலை குறைக்கப் பட்டதால்தான் விதர்பாவின் விவசாயிகள் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்று ஒவ்வொரு தற்கொலைக்குப் பின்னாலும் மறைந்திருக்கும் வாழ்க்கையை கதையாக வழங்கிக் கொண்டிருக்கும் சாய்நாத்தும், அம்பானியின் கோதுமைக் கொள்முதலால் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்பட்ட பஞ்சாப் விவசாயிகளைப் பற்றி எழுதும் வந்தனா சிவாவும் நக்சலைட்டுகள் அல்ல.

இவையெல்லாம் ஜெயமோகனுக்குத் தெரியாத உண்மைகளும் அல்ல. எனினும் ஒரு நவ்வாப்பழத்தின் விலை அவரது இதயத்தில் தோற்றுவித்த வலி, நவ்வாப்பழ பிரின்ஸ் என்றொரு நாவல் எழுதும் அளவுக்கு அவரை வெறி கொள்ளச் செய்திருக்கிறது. அவரது இதயத்தில் தோன்றிய வலி, விவசாயிக்குக் கிடைக்கும் விலையை அறிந்த்தால் வந்த்தல்ல என்பதை அவரது செல்போன் சிலாகிப்பைப் படித்தாலே உணர்ந்து கொள்ள முடியும்.

ஜெயமோகன் ஒரு கம்யூனிச எதிர்ப்பாளர் என்பதோ, மார்க்சியவாதி அல்ல என்பதோ நமது பிரச்சினை அல்ல. இப்பிரச்சினையின் நியாயத்தைப் புரிந்து கொள்வதற்கு ஒருவர் பொருளாதார அறிஞராக இருக்கவேண்டிய அவசியமும் இல்லை. எளியாரை வலியார் ஏறி மிதிக்கும் அநீதியைக் கொள்கைபூர்வமாக நியாயப்படுத்தும் ஒரு பாசிஸ்டைக் காட்டிலும் அதனை மனப்பூர்வமாக வழிமொழியும் இலக்கியவாதி ஆபத்தானவன்.

மனித மனத்தின் இருட்குகைக்குள் டார்ச் அடித்து, உண்மைக்கும் பொய்க்கும் அப்பாற்பட்ட ஒன்றை, அறிவுக்கும் அனுபவத்துக்கும் சிக்காத ஒன்றைத் தேடுவதாகப் பம்மாத்து செய்து, அந்தப் போலி மன அவஸ்தைக்குத் தனது வாசகர்களையும் ஆட்படுத்தும் வித்தை தெரிந்த ஒரு எழுத்தாளன், இதோ அம்மணமாக நிற்கிறான்.

இந்த எழுத்து மனம், கூடு விட்டுக் கூடு பாய்ந்து எந்தெந்தப் பாத்திரங்கள் வழியாக என்ன பேசியது, அவற்றில் உங்களைக் கவர்ந்தவை எவை என்பதை மீளாய்வு செய்வதும் மறுவாசிப்பு செய்து பார்ப்பதும் ஜெயமோகன் ரசிகர்களுக்கு அவ்வளவு உவப்பானதாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் ரசனை என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவோர் யாரும் இதனைத் தட்டிக் கழிக்க முடியாது.

“எனக்கு சோன் பப்டி பிடிக்கும், ஜெயமோகனும் பிடிக்கும்” என்று கூறும் ருசிகர்களைப் பற்றி பிரச்சினையில்லை. ஜெயமோகனுக்குக் கூடத்தான் நவ்வாப்பழம் பிடிக்கும். அது ஏன் என்று நாம் கேட்க முடியுமா என்ன?

(இந்தக் கட்டுரையை உரிய மூளைகளில் உள்ளீடு செய்வது வாசகர்களின் விருப்பம்)

நன்றி வினவு







இந்த நாட்டில் இருப்பதாக கூறப்படுகின்ற ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை  வைத்துள்ளவர்களுக்கும்,வைத்திருந்தவர்களுக்கும், அவ்வாறு வைக்காதவர்களுக்கும் கடவுள் நம்பிக்கையை போல நம்பிக்கை வை, நம்பிக்கை வை என்று பிறர் மீது ஜனநாயகத்தை தள்ளித்தினித்து கவிழ்ப்பதன் மூலம் ஜனநாயகத்தை தூக்கி நிறுத்திவிட கனவு கானும் ஜனநாயகவாதிகளுக்கும் ஆக மொத்தத்தில் இந்திய ஜனநாயகத்தை கொண்டாடுபவர்களுக்கும் அதன் தோலை உரிப்பவர்களுக்கும் என அ‌னைவருக்கும் இந்த நாட்டில் ஜனநாயகம் ஊற்றெடுக்கும் பன்றித்தொழுவத்திலிருந்து பாய்ந்தோடி வடிந்து சொட்டும் பெருச்சாளிகள் புகும் சாக்கடை சந்துகள் வரை நிரம்பியிருப்பது ‘சாட்சாத் ஜனநாயக பகவானே’ என்பதில் மாறா நம்பிக்கை கொண்டுள்ள எழுத்தாளர் திரு.ஜெயமோகன் அவர்கள் ஒரு கட்டுரையை தந்துள்ளார்.

முன்குறிப்பு :
கட்டுரை உணர்வு சார்ந்ததாம், ஜெயமோகன் கூறியுள்ளார். முற்றிலும் உண்மை, எனவே தான் அவருடைய பக்கச்சாய்வும் அவரை பளீரென்று பச்சையாக காட்டிக்கொடுக்கிறது. உணர்ச்சிகள் அடிமனத்தில் கிட‌க்கும் உண்மைகளை காட்டிவிடும் என்பார்கள் அது ஜெ வினுடைய கட்டுரையின் இறுதி சொல் வரை கானக்கிடைக்கிற‌து. ஆனால் அவருடைய உணர்ச்சிகளை நாம் பொய் என்று சொல்லவில்லை மாறாக அவருடைய இந்த உணர்ச்சி இந்த நாட்டினுடைய உணர்ச்சி அல்ல, இந்த மக்களுடைய உணர்ச்சி அல்ல ஏனெனில் அவருக்குள் பொங்கிப்பிரவாகமெடுத்து இணையத்தின் வழியே கொட்டியோடிய இந்த உணர்ச்சிக்கான நியாயங்களை அவர் ஓரிடத்திலும் கூறவில்லை, தருக்கம் இல்லை, ஏனெனில் ஜெயமோக‌னுக்கு அவற்றிலெல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை. நேரமில்லை, விருப்பமில்லை,மனமில்லை [பார்க்க‍ கடிதங்கள்]  உண்மையான உணர்ச்சிக்கான நியாயம்,பெரும்பாண்மை மக்களின் நலனிலிருந்து எழும் உணர்ச்சிக்கான தருக்கம் ஆகியவை இயல்பாக வரும். உண்மைகளிலிருந்து எழும் மகிழ்ச்சி,துயரம் போன்ற பல வகையான உணர்ச்சிகள் அந்த உண்மை விவரங்களிலிருந்தே தன் உணர்ச்சிக்கான நியாயத்தை முன் வைக்கும்,தருக்கம் புரியும். ஆனால் ஆயிரம் பக்கம் இரண்டாயிரம் பக்கம் என்று கைகளாலும், கால்களாலும் எழுதும் ஓர் எழுத்தாளனுக்கு தன் பக்க நியாயத்தை நாலு பக்கம் கூட எழுத முடியவில்லை,ஆனால் அவரது உணர்ச்சிகளை  புரிந்து கொண்டு எல்லோரும் தன்னைப்போலவே ஜெய்ஹிந்த் கோக்ஷம் மட்டும் போட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார். நியாயமும், உண்மையுமற்ற தன்னுடைய உணர்ச்சிகளுக்காக அது உண்மையா,பொய்யா,சரியா,தவறா என்று கூட பார்க்காமல் ஊரே கூடி அழ வேண்டும் அல்லது ஊரே கூடி சிரிக்க வேண்டும் என்று எதிர் பார்ப்பது பக்கா மிடில் கிளாஸ் அரசியலாகும்.

இந்த நாட்டை உருவாக்கிய கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு தங்களின் வறுமைக்கும்,தூயருக்கும் யார் காரணம் ,என்ன காரணம் என்று தெரியாமல் துயருற்று தவித்து மூடப்பழக்கங்களில் சரணடையும் இத்தருணத்தில் எழுத்துக்களும்,பேச்சுக்களும் அவர்களின் இந்நிலைக்கு யார் காரணம் என்பதை அடையாளம் காட்டி [இதைதான் இந்தியாவிற்கு எதிரான செயல் என்கிறார் ஜெயமோகன்] போராட கற்றுக்கொடுக்க வேண்டிய இத்தருணத்தில் இது போன்ற குறுக்கீடுகளும் இல்லாமல் இல்லை. ஆயினும் இவற்றையெல்லாம் புறங்கையால் ஒதுக்கித்தள்ளிவிட்டு அடுத்த வேலையை
பார்க்க கிளம்பலாம் என்று கிளம்பவும் முடிவதில்லை ஏனெனில் இது போன்ற இலக்கிய அற்பர்களுக்குள் உறங்கிக்கிடக்கும் அபாயகர‌மான அரசியலின் உணர்ச்சிகள் பீறிட்டு எழும் போது அது குறிப்பிட்ட பகுதியினையும் அதன் போலி உணர்ச்சிக்குள் இழுக்கிறது. குறிப்பாக நடுத்தர வர்க்கத்தை. எனவே அதனுடைய நடு நிலைமையின் அரசியலை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு தருணங்களின் போதும் தவறாமல் அதை திரை விலக்கிக்காட்ட வேண்டியுள்ளது. அவருக்கு இப்போது இந்தியாவின் நிலை குறித்து ஏற்பட்டுள்ள மனத்துயருக்கு நாமும் அழ வேண்டும் என்கிறார்.
உண்மையில் நாம் காக்ஷ்மீரைப்பற்றி எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் புள்ளி விவரங்களையும்,வரலாற்று ஆதாரங்களையும் எடுத்துக்காட்டி அங்கே என்ன நடக்கிறது, இந்த கொடூர மரணங்களுக்கு யார் காரணம் என்று நிரூபித்து விடலாம், ஆனால் அவற்றை ஜெ போன்றவர்களிடம் காட்டி என்ன பயன் என்பதே கேள்வி. எனது இந்தியா கட்டுரைக்கு நான் ஒரு கடிதத்தை ஜெயமோகனுக்கு அனுப்பியிருந்தேன் அதற்கு ஜெயமோகன் இவ்வாறு பதிலனுப்பியிருந்தார்,
அன்புள்ள ஸ்டாலின்

எழுதுங்கள். உங்கள் கருத்துக்கள் அவை. துவேஷமும் எதிர்மறை எண்ணாமும் தகவல் சார்ந்த மூடத்தனமும் அன்றி எதையும் உங்கள் வரிகளில் நான் காணாவில்லை

உங்களைப்போன்றவர்கள் இந்நாட்டின் துரதிருஷ்டம். வேறென்ன சொல்ல?


 நாம் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு, விவரங்களுக்கு பதில் கூறாமல் முகத்தை திருப்பிக்கொள்வது, பிறகு பத்து,பதினைந்து பக்கங்களுக்கு மொன்னைத்தனமாக மழுப்புவதுமே மிஞ்சுகிறது, இருந்தபோதிலும் எதிர்வினையாற்றுவது தவிர்க்கவியலாதது.

ஜெயமோகனுடைய புனைவுனர்ச்சிக்கட்டுரைக்கு அய்யா அரவிந்தன் நீலகண்டன் மூவர்ணத்தில் கண்ணீரே வடித்துவிட்டார். அவர் அதை மூன்று முறை படித்தாராம்,
இதை எழுதியதற்காக ஜெ விற்கு இந்த தமிழர் சமுதாயமே கடமை பட்டுள்ளதாம்,ஒவ்வொருவரும்[அவர் உட்பட] ஜெயமோகனுடைய உணர்ச்சி பெருக்கெடுக்கும் வார்த்தைகளை உணர்ந்து கொண்டு நடப்பது தான் நாட்டுக்கு நல்லது என்று கூறியுள்ளார். அரவிந்தன் நீலகண்டன் ஒரு பாபு பஜ்ரங்கி என்பது சொல்லித்தெரிய வேண்டியதில்லை. ஜெயமோகன் அவருக்கு நண்பர். இந்நேரத்திற்கு அவர் [அ.நீ] க்ஷாகாவிற்கு வரும் R.S.S ஜீக்களுக்கு அந்த கட்டுரையை நகல் எடுத்துக்கொடுத்திருப்பார் என்பதை உறுதியாக நம்பலாம், அப்பேர்பட்ட தேசபக்த கட்டுரை அது.

பார்ப்பனியம் சிறுபான்மை மக்களை தாக்கி வெறியாட்டம் போடும் போதெல்லாம் ஜெயமோகனுடைய பேனா முனையும் வெறிகொண்ட சொற்களால் காகிதங்களை நிரப்புகிறது. தன்னுடைய சிந்தனை ஒன்றாகவும் எழுத்து வேறாகவும் இருக்க முடியாது என்பதை ஜெயமோகனுடைய எழுத்துக்கள் மெய்ப்பித்து வருகின்றன. அவரது ஒரு பக்கச்சாய்வு அரசியல், உலகக்கண்ணோட்டம் ஆகியவற்றை மீண்டும் ஒரு முறை எனது இந்தியா கட்டுரை சந்தேகத்திற்கிடமற்ற முறையில் அம்பலப்படுத்தியுள்ளது. இனி அவற்றை ஒவ்வொன்றாக பார்ப்போம்,அவருடைய ஒவ்வொரு பொய்யின் மீது சுட்டுப்பொசுக்கும் உண்மைகளை வைப்போம்.

அந்த கட்டுரை நாட்டுப்பற்றாளர்களுக்கு மீண்டும்,மீண்டும் உணர்த்துவது இதைத்தான். உண்மையில் இந்த நாடு உலகிலேயே மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடாகவும், அனைத்து தேசிய இனங்களுக்கும் ‘இந்தியன்’ என்கிற உணர்வு அப்படியே பீறிட்டு எழுவதாகவும் அதை அருந்ததிராய் முதல் நக்சல்பாரிகள் வரை அனைவருமே ஏற்காமல் இல்லாத ஒன்றை கற்பனை செய்தும், வலிந்து எழுதியும் இந்த நாட்டு மக்களை கலகம் செய்ய தூன்டுகிறார்கள். இங்கு பிரச்சனை இல்லை,ஒடுக்குமுறை இல்லை என்று சொல்லவில்லை ஆனால் அந்த சின்னச்சின்ன பிரச்சனைகளை [குஜராத் இனப்படுகொலைகள்,சாதி வெறி ஒடுக்குமுறைகள்,காக்ஷ்மீரின் விடுதலை போராட்டம்,வடகிழக்கு மாநிலங்களின் சுய நிர்னய உரிமை,விதர்பா தற்கொலைகள் இன்னும் பலபல..] எல்லாம் ஊதிப்பெருக்குவதாகவும், அவர்களின் இச்செயல் வளர்ந்து வரும் இந்தியாவிற்கு ஆபத்தானது, ஊறு செய்யும் வேலை என்று கதறியுள்ளார். இசுலாமிய தீவிரவாதம் இந்நாட்டிற்கு கேடானது என்று கூறி அதை கண்டிக்கும் போக்கில் மொத்த இசுலாமியர்களையும் தீவிரவாதத்திற்குள் பொதுமைப்படுத்து புனிதப்பனியையும் செய்துள்ளார்.காக்ஷ்மீர் மக்களின் போராட்டங்கள் ஒரு இசுலாமிய அடிப்படைவாதத்தால் கட்டியமைக்கப்படுகிறது என்றும் பாகிஸ்தானிய,அல்லது தாலிபானிய அரசுகளை உருவாக்கத்துடிக்கும் சக்திகளிடமிருந்து கையூட்டு பெற்றும், மதவெறியூட்டப்பட்டும் அந்த போராட்டங்கள் நடக்கிறது என்றும் ஒரு பச்சை பொய்யையை புழுகுகிறார்.

இந்த தேசபக்த அறிவுரைகளும்,எச்சரிக்கைகளும் நமக்கொன்றும் புதிதாக கூறப்படுபவை அல்ல. இதையெல்லாம் படிக்கும் போது ‘எங்கேயோ கேட்ட மாதிரியே இருக்கே’ என்று பல‌ர் நினைக்கக்கூடும், சிலருக்கு புல்லரித்தும் போகலாம் ஆனால் இந்தியாவில் இது தேடி அலையும் ஒரு விசயம் அல்ல, ஒரு முப்பது ரூபாய் கொடுத்து ‘புரட்சிக்கலைஞரின்’ DVD-களை வாங்கிப்பாருங்கள் முதல் காட்சியிலிருந்து கிளைமாக்ஸ் காட்சி வரை தேசபக்தி உணர்ச்சி உங்களுக்குள் மிண்சார வேகத்தில் பாய்ந்து முடிகளை நட்டுக்கொண்டு நிற்க வைக்கும்.


இந்தியா டுடே,தினமலர்,டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா போன்ற தேசிய வெறியூட்டும் இதழ்கள் அச்சிட்டுக்கொண்டிருக்கும் வெற்றுப்புணர்ச்சியின் செய்திகளுக்கு ஜெயமோகன் பொழிப்புரை எழுதியுள்ளார், அவ்வளவே. அவரது கட்டுரையில் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளது போலவே புள்ளி விவரங்கள் என்கிற மிதவைகளை மிதக்க விடாமல் வாசக உள்ளங்களை உணர்ச்சி வெள்ள‌த்தில் தத்தளிக்க விட்டுள்ளார். உள்விவரங்களுக்குள் போக மறுப்பவர்களுக்கு, விருப்பமற்றவர்களுக்கு உண்மை என்றுமே உரைப்பதில்லை.

காக்ஷ்மீரின் இரத்தச்சகதியான பாதைகள் கொடூரமானது,வலி நிரம்பியது என்பதாலும்,அவற்றை போகிற போக்கில் ஒரு சில வரிகளில் குறிப்பிட முடியாது என்பதாலும் ‘காக்ஷ்மீர்’ குறித்து தனிப்பதிவாக எழுத வேண்டிய தேவை உள்ளது அதை விரைவில் எழுதுவதாகவும் இருக்கிறேன், எனினும் இந்த கட்டுரையின் தேவைக்கேற்ப சில வரிகளில் மட்டும் குறிப்பிட்டு செல்கிறேன்.

கோல்வால்கரின் முயற்சியால் காக்ஷ்மீரின் இந்து ராஜா அரிசிங்கிடம் தூதனுப்பப்பட்டு இந்தியாவுடன் இணைய பேரம் பேசப்பட்டது [காக்ஷ்மீர் என்றைக்கும் இந்தியாவோடு இணைத்திருக்கவில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ளவும்] காக்ஷ்மீரில் பெரும்பான்மையாக இருப்பது இசுலாமியர்கள், நாம் காக்ஷ்மீரை இந்தியாவில் ஆட்சியதிகார மாற்றம் ஏற்பட்டதிலிருந்து காண்பது உத்தமம் அல்லாமல் அதற்கும் முந்தைய, அதற்கும் முந்தைய என்று பார்த்துக்கொண்டே போனால் உண்மையில் இந்தியாவிலிருந்து முதலில் விரட்ட வேண்டியது ஆரிய பார்ப்பன மதத்தையும், அதை தாங்கிப்பிடித்து பல்லக்கும் தூக்கும் ஜெ போன்ற சூத்திரர்களையும் தான். எனவே 47 க்கு பிறகு தற்காலிக இணைப்பு என்கிற உறுதி மொழியோடு உதவிக்கு சென்ற இந்திய இராணுவப்படை பிறகு அங்கே டென்ட் அடிக்கத் தொடங்கியது. வலுக்கட்டாயமான இணைப்பிற்கான வேலைகளை அதன் பிறகு இந்திய அரசு தான் அளித்திருந்த வாக்குறுதிகளையெல்லாம் தூக்கியெறிந்துவிட்டு செயல்படுத்த துவங்கியது. இந்துமதவெறியர்களின் அகண்டபாரத கனவு ஆப்கானிஸ்தான் வரை நீள்கிறது என்பதால் காக்ஷ்மீரின் இணைப்பு இன்னும் முக்கியத்துவமுடையதானது, அது காக்ஷ்மீரி மக்களின் பிணங்களின் மீது தான் நடந்தது.

இந்த வெறிபிடித்த ஆக்கிரமிப்பு இணைப்பிற்கு எதிராக கிளர்ந்த்தெழுந்த மக்களுக்கு ‘இந்தியாவோடு இணைவதா தனி நாடாக செல்வதா’ என்பதை முடிவு செய்ய ஒரு பொது வாக்கெடுப்பு நடத்துகிறோம் என்று கூறி சாந்தப்படுத்த முயன்றார்கள். ஆம்,அதை இன்று வரை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள், இந்தியாவின் சிறந்த ஜனநாயக ஆயுதங்களான‌‌ துப்பாக்கிகளாலும், வன்புணர்ச்சிகளாலும், இந்திய பயங்கரவாத ஊடகங்களின் பொய் பிரச்சாரத்தாலும் அவர்கள் அங்கே ஜனநாயகத்தை நிலை நாட்டிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அதை இங்கே தாங்கிப்பிடித்து ‘தேசபக்தி’ என்கிற பெயரில் காப்பாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார் கள் ஜெயமோகன்கள்.

அருந்த்ததிராய் போன்றவர்கள் இந்த நாடு அநீதிகளால் கட்டப்பட்டு, ஒவ்வொரு நிமிடமும் அநீதிகளால் இயக்கப்படுவதை ‘போன்று’ சித்தரிக்கிறார்களாம்.அப்படியானால் ஜெயமோகனுடைய கூற்றுப்படி இந்த நாடு நீதி மான்களால் நிரம்பியுள்ளது, ஒவ்வொரு நிமிடமும் வழுவாத நீதியால் வழி நடத்தப்படுகிறது என்று தானே பொருள் ?
இல்லையில்லை சில நேரங்களில் நீதி வழுவுகிறது,ஒடுக்குமுறை உள்ளது,சுரண்டல் உள்ளது என்று தான் சொல்கிறேன் என்கிறார் ஜெயமோகன்.

ஆனால் இது உண்மையா ?

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக இந்த நாடு முழுவதும் சிறுபான்மை மக்களான இசுலாமியர்களும், கிறித்தவர்களும் இந்து மதவெறியர்களால் ஆயிரக்கணக்கில் காக்கை, குருவிகளை போல வேட்டையாடப்பட்டு கொன்று குவிக்கப்பட்டார்கள். அதன் பிறகும் இசுலாமியர்கள் தான் குற்ற‌வாளிகளாகவும், பயங்கரவாதிகளாகவும் இந்த நாட்டு மக்களுக்கு அடையாள‌ம் காட்டப்பட்டு இன்றும் சிறைகளில் அடைக்கப்படுகிறார்கள் மறுபக்கம் கொலை செய்த, கற்பழித்த, குடலை உருவிய காட்டுமிராண்டிகள் எவ்வித அச்சமுமின்றி இந்த நாட்டில் ந‌டமாடுகிறார்கள். இதெற்கெல்லாம் தலைமை தாங்கிய மோடி என்கிற நச்சு மிருகம் ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வராக ஆட்சியிலிருக்கிறான். இது தான் நீதியா ?           இது தான் ஜனநாயக நாடா ?

மனசாட்சியுள்ள அனைவரையும் உறைய வைத்த, இரத்தக்களரியான குஜராத் இனப்படுகொலைகளை ‘நாங்கள் தான் செய்தோம், நாங்கள் தான் கற்பழித்தோம், நான் மட்டுமே பத்து பேரை கொன்றேன்’ என்று பாசிஸ இந்து வெறியர்கள் பகிரங்கமாக பேட்டியளித்தார்களே அவர்களில் யாருமே கைது செய்யப்படவில்லையே ? இதற்கு யாரிடம் போய் நீதி கேட்பது என்பதை ஜெயமோகன் சொல்ல முடியுமா ?

எத்தனை பெண்கள் கணவனை இழந்து விதவைகளானார்கள்,எத்தனை பிள்ளைகள் அநாதைகளாக்கப்பட்டன, எத்தனை பேருக்கு மன நிலை பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் அவற்றுக்கெல்லாம் நீதி கிடைத்ததா ?
குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்பட்டார்களா ? இல்லை, மாறாக பள்ளிகளுக்கு செல்லும் அப்பாவி இசுலாமிய சிறுவர்களை கூட பயங்கரவாதிகள் என்று கைது செய்து சிறைகளில் அடைக்கிறது இந்த அரசு. ஒரு இசுலாமியனாக இந்த நாட்டில் வாழ முடியுமா ? யாருக்கேனும் துணிவிருந்த்தால்,
இந்திய ஜனநாயகத்தின் மீது மாளாக்காதலும், நம்பிக்கையும் உள்ளவர்கள் உங்கள் குடும்பத்தோடு ஒரே ஒரு மாதம் குஜராத்தில் போய் இசுலாமியராக வாழ்ந்துவிட்டு வாருங்கள், இந்த நாட்டின் நீதி உங்கள் கண்ணுக்கு முன்னால் டான்ஸ் ஆடுவது பிறகு தெரியும். இந்த நாட்டில் நீதி வாழ்வது பற்றி பெருமை பேசும் ஜெயமோகன் முதலில் அதை செய்துவிட்டு பிறகு வந்து தேசபக்தி பஜனை பாடட்டும்.
அப்ச‌ல் குரு ப‌ற்றியும்,கீலானி ப‌ற்றியும் எழுதியுள்ளீர்க‌ள் உங்க‌ள் க‌ருத்துப்ப‌டி அவ‌ர்க‌ள‌ தூக்கிலிட‌ப்பட‌ வேண்டும் என்ப‌து தான் நீதி, உங்க‌ளின் ஆசையும் கூட‌! நீதியின் பால் உங்க‌ளுக்குள்ள‌ பற்றுதல் புரிகிறது. ஆனால் பேரா.கீலானி மீது சாற்றப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்தும் பச்சைபொய் என்று இந்திய நீதிமன்றத்தில் நிரூபிக்கப்பட்டது அசாதாரனமான செயல். நீதிமன்றம் வேறு வழியின்றி [ஆதாரங்களின்றி] தான் அவரை விடுதலை செய்தது,விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு அவரிடம் ‘நீங்கள் ஏன் கைது செய்யப்பட்டீர்கள் ? ‘ என்று கேட்டதற்கு அவர் சொன்ன பதில் “நான் கைது செய்யப்பட்டதற்கு எனக்கு தெரிந்த ஒரே காரணம் நான் காக்ஷ்மீரிகாரன் என்பது மட்டும் தான்” அப்போதும் அவர் தன்னை இசுலாமியராக வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் தனது தேசிய அடையாளத்தை முன் நிறுத்தியே பேசியுள்ளார். ஆனால் அவர் மீது எவ்வளவு வண்மம் இந்துவெறியர்களுக்கு. இன்றுவரை அப்சல் குரு மீதான குற்றங்களும் நிரூபிக்கப்படவில்லை, அவரை குற்றவாளியாக்குவதற்கு அரசு செய்த சூழ்ச்சிகள் தான் நிறைய அம்பலமாகியுள்ளது. அப்சல் குரு பற்றி பேசும் போது இல.கனேசனுக்கு எப்படி கோபம் வருமோ அப்படி வருகிறது ஜெயமோகனுக்கு. அவர் தான் குற்றவாளி என்று பேசுகிற நீங்கள் அதை நிறுவுவதற்கு வேண்டுமானால் ஒரு கட்டுரையை எழுதுங்கள், அதில் சான்றுகளை அடுக்குங்கள் பிறகு பிறகு அவரை தூக்கில் போட்டு கொல்லுவோம். ஆனால் அவ்வாறு நீங்கள் அவரை தூக்கிலிடுவதற்கான கட்டுரையை தீட்டுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு என்று தான் கருதுகிறேன், உங்களால் அப்படி உண்மைகளை உணர்ச்சிகளால் மட்டும் தான் பொய்களாக்க முடியும். உங்க‌ள் கூற்றுப்ப‌டி ஒடுக்க‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ர்களை வாழ‌ அனும‌தி அளிப்ப‌தே ஜனநாயகம்,நீதி என்று நீங்க‌ள் க‌ருதினால் நாங்க‌ள் உயிர் வாழ்வ‌த‌ற்கான‌ அனும‌தி நீங்க‌ள் போடும் பிச்சை என்பீர்க‌ளா? எவ்வ‌ள‌வு கேவ‌ல‌மான‌ சிந்த‌னை இது !  
இந்த சிந்தனைகள் எல்லாம் உங்களுக்குள் இயல்பாகவே உள்ளது ஜெயமோக‌ன், நீங்கள் இவற்றையெல்லாம் வலிந்து எழுதவில்லை என்பதை நான் முழுமையாக நம்புகிறேன்.
“இசுலாமியர்கள் சிறுபான்மையினராக இருக்கும் நாடுகளிலாவது பிற தேசியங்களுடன் ஒத்துப்போக அதற்கு கற்பிப்பதே இன்று அவசியம்”
என்று எழுதியுள்ளீர்களே,
காட்டுமிராண்டி மோடியும் இதையே தான் சொல்கிறான்,சிறுபான்மை கூட்டமா இருக்கும் போது அடங்கி வாழ கத்துக்கனும் என்று தெக்காடியாவும் விக்ஷம் கக்குகிறான்,இலங்கை இராணுவ தளபதி பொசேகாவும் சில நாட்களுக்கு முன்பு இதையே ப்தான் சொன்னான் “தமிழ் மக்கள் இரண்டாட்ந்த‌ரகுடிமக்களாக வாழக்கத்துக்கனும்” பாசிஸ்டுகள் என்றைக்குமே ஒரே போலத்தான் பேசுவார்கள் நீங்கள் எழுதியத‌ற்கு இதற்கும் என்ன பெரிய வித்தியாசம் உள்ளது ? அந்த பாசிஸ்டுகளிடம் அதிகாரம் இருக்கிறது உங்களிடம் அது இல்லை என்பதைத்தவிர வேறு வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை.
இசுலாமியர்களை விடுவோம், இந்துக்களின் வாழ்வில் மட்டும் என்ன நீதி பூத்துக்குலுங்குகிறதா ? இந்த கம்ப்யூட்டர் கபடாவையெல்லாம் கொஞ்சம் ஓரமாக தூக்கி வைத்துவிட்டு சாதாரண இந்துவின் ஒரு நாள் வாழ்க்கையை இந்தியாவில் ஒரு வாரத்திற்கு மட்டுமாவது வாழ முடியுமா உங்களால் ?
விதர்பா பகுதியில் ஒவ்வொரு நாளும் விவசாயிகள் தற்கொலைக்குத்தள்ளப்படுகிறார்கள், ஒவ்வொரு இந்து வீட்டிலும் இன்று வரை சாவு விழுந்துகொண்டிருக்கிறதே அப்போதெல்லாம் நீதி எங்கே ஒளிந்துகொண்டிருந்தது?
அப்போது பா.ஜ.க என்ன சொன்னது “இந்தியா ஒளிர்கிறது” இப்போது சரத் பவார் என்ன சொல்கிறார் “அவர்கள் காசுக்காக பொய் சொல்கிறார்கள்”.
இதன் பெயர் உண்மையா, பயங்கரவாதமா ?
இது தானே உண்மையான பயங்கரவாதம்,அத்வானியும்,சரத்பவரும் தானே உண்மையான பயங்கரவாதிகள். இந்த பயங்கரவாதத்தை பற்றி எங்கேயாவது எழுதியுள்ளீர்களா ஜெயமோகன்?
நந்திகிராமில், ஒரிசாவிலும் நிலம் பறிக்கப்பட்டு நீதி கேட்டு நின்றவர்களுக்கு லத்திக்கம்புகளின் வழியேவும், தோட்டாக்களின் வழியேவும் தானே நீதியின் தரிசனம் கிடைத்தது. பன்னாட்டுக்கம்பெனிகளின் இரக்கமற்ற ஒடுக்குமுறையை எதிர்த்து நின்று சொந்த அரசிடம் முறையிட்ட குர்காவேன் தொழிலாளர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட நீதியை மறக்கமுடியுமா ? ஊர் ஊராக சுற்றுகிற ஜெயமோகன் கொஞ்ச நாள் டிராஸ்பர் வாங்கிக்கொண்டு போபாலுக்கு போய் நீதி தேவதையின் புகழை பாடிவிட்டு வருவாரா?
இவ்வாறு ஒடுக்கப்படும் மக்களுக்கு ஆதரவாக குறள் கொடுக்கும் அருந்த்ததிராய் பற்றி நீங்கள் எழுதியதற்கு வருவோம்.
“அடிப்படையன வரலாற்றுணர்வோ சம நிலையோ இல்லாத அருந்த்ததி …
இவர்களுக்கு பின்னால் இந்த தேசத்தை அழிக்க எண்ணும் சக்திகளின் நிதியுதவி உள்ளது”

என்று கூறியுள்ளீர்கள், போகிற போக்கில் மொன்னைத்தனமாக பேச எல்லோராலும் முடியும் ஜெயமோகன்.இதற்கெல்லாம் என்ன ஆதாரம்,அருந்ததிராய் இப்படி எழுதுவதற்கு கையூட்டு வாங்குகிறார் என்பதற்கு சான்றுகள் இருந்தால் அதை வைத்து எழுதுங்கள் அவ்வாறின்றி கைக்கு வந்ததையெல்லாம் எழுதுவீர்களா ? அப்படியானால் நாங்களும் சொல்ல முடியும், மோடி பேசுவது போலவே நீங்களும் பேசுகிறீர்கள் எனவே மோடிக்கும் உங்களுக்கும் நேரடி தொடர்பு உண்டு, அகண்ட பாரத கனவு பற்றி எழுதுவதற்கு ஜெயமோகனுக்கு கையூட்டு வருகிறது என்றெல்லாம் எங்களால் சொல்ல முடியாதா ?
கண்மூடித்தனமான இந்திய எதிர்ப்பையா முற்போக்காளர்கள் செய்து வருகிறார்கள் ?

வடகிழக்கு மாநிலங்களின் சுயநிர்ண‌ய உரிமையை நசுக்கி நாசம் செய்து அங்கே இராணுவ பாஸிச ஆட்சியை அமலில் வைத்திருப்பதும் மேற்கூறிய அனைத்தும் கண்மூடித்தனமான கற்பனைக்கதைகளா ?

ம‌ணிப்பூரின் வீர‌ப்பெண்க‌ள் த‌ங்க‌ளுக்கு எந்த‌ வ‌ழியிலும் நீதியும், நியாய‌மும் கிடைக்காத‌தால் நிர்வாண‌மாக‌ தெருவில் இற‌ங்கி “இந்திய‌‌ இராணுவ‌மே எங்க‌ளை க‌ற்பழி” என்று இராணுவ அலுவலகத்தை எட்டி உதைத்த போது இந்த நீதி, நேர்மை, ஜனநாயகம் எல்லாம் உலகத்தின் முன்னால் அம்மனமாக ஆடியது. அதையே வண்மமாக கொண்டு பிறகு அந்த மக்களை மேலும் கொடூரமாக ஒடுக்கி வருகிறது இந்திய ராணுவம்.
இது தான் நீங்கள் கூறும் நீதியோ ?
எட்டு ஆண்டுக‌ளாக‌ ஒரு பெண், ஐரோம் ச‌ர்மிளா என்கிற போராளி பெண், ஜெயமோகன் தலையில் தூக்கிவைத்து கூத்தாடும் காந்தி ட‌ய‌லாக் பேசிய‌தோடு நிறுத்திக்கொண்ட‌ உண்ணாவிர‌த‌ப்போராட்ட‌ முறையை‌ எட்டு ஆண்டுகளாக சோறு, த‌ண்ணீரின்றி தன்னுட‌லை த‌ன‌க்கே உண‌வாக்கிக்கொண்டு போராடி வ‌ருகிறாளே அவ‌ளைப் ப‌ற்றி, அவ‌ளுடைய‌ போராட்ட‌ம் ஏன், கோரிக்கை என்ன‌ என்ப‌தை ப‌ற்றி ஜெய‌மோக‌ன் என்றைக்காவது எழுதியிருக்கிறாரா? இந்தியா அநீதிக‌ளால் க‌ட்ட‌ப்ப‌ட்ட‌து என்ப‌த‌ற்கு ஐரோம் ச‌ர்மிளா உயிரும், பிண‌முமான‌ சாட்சி அல்ல‌வா?
அமெரிக்க‌ ஈராக்கில் ‘ஜ‌ன‌நாய‌க‌த்தை’ நிலை நாட்டி வருவதை போல‌, இந்தியா வ‌ட‌கிழ‌க்கு மாநில‌ங்களில் நீதியை நிலை நாட்டி வ‌ருகிற‌து. அந்த‌ நீதியை கொன்றொழித்து இந்தியாவோடு அனுப்பி வைப்பார்க‌ள் அம்ம‌க்க‌ள். ஜெய‌மோக‌ன் அப்பொழுது இன்னும் தூய மொழியில் வசைகளோடும் எழுதக்கூடும், காத்திருப்போம்.
“மூதாதையர் மரபின் மீது பிடிப்புண்டு என்று சொன்னால் கூட முத்திரை குத்தப்பட்டு ஒடுக்கப்படுகிற சூழல் இங்கு நிலவுகிறது” 
என்கிறீர்கள், மூதாதையர் மரபுகளின் மீது எனக்கும் தான் பிடிப்புண்டு நீங்கள் எந்த மரபை குறிக்கிறீர்கள் என்பதை சொல்லியிருந்தால் வாசகர்களுக்கு வசதியாக இருந்திருக்கும் அவ்வாறின்றி,இல்ல எல்லாம் நம்ம மரபு,நம்ம மூதாதையர் என்று கதாகாலட்சேபம் செய்ய வேண்டாம்,இதை செய்யும் போது மட்டும் புரிதலுடன் தெரிந்தே செய்வ‌து ஏன்? ஏனென்றால் அழுகி அழியும் அனைத்து பிற்போக்குக‌ளின் மீதும் நாட்ட‌ம் கொண்டு அதை தாங்கிப்பிடிப்ப‌வ‌ர்க‌ளின் அவ‌ல‌ ம‌னம் தான் எதையும் வ‌லின்து,புனைந்து எழுத‌ச்சொல்லும் அது தான் இந்திய‌த‌த்துவ‌ம‌ர‌புக‌ளை வாய்கூசாம‌ல் இந்து
த‌த்துவ‌ ம‌ர‌பென்று பேச‌ச்சொல்லும். ஆனால் கால‌ச்ச‌க்க‌ர‌த்தின் ப‌ற்க‌ள் பிற்போக்கை ந‌சுக்கித்தான் முன் ந‌க‌ர்கிற‌து திரு ஜெய‌மோக‌ன் அவ‌ர்க‌ளே என‌வே வெறும் அற்ப‌வாத‌ அழுகினி இத‌ய‌த்தை வைத்துக்கொண்டு தேச‌ம் வாழ்க, ஜெய்ஹிந்த் என்று ஸ்பீக்கர் போட்டு என்னதான் கத்தினாலும் அதில் உயிர் இருக்காது.
துலினா,  திண்ணிய‌ம், பாப்பாப‌ட்டி, கீரிப்ப‌ட்டி, க‌ய‌ர்லாஞ்சி என்று பார்ப்ப‌ன‌பாசிச‌ போதை ஏறிய‌ சாதிவெறிய‌ர்க‌ள் ஒடுக்க‌ப்பாட‌ ம‌க்க‌ளை கொன்றுகுவித்தார்க‌ள், இன்றும் கொல்கிறார்க‌ள். மேல‌வள‌வு கொலைகார‌ர்க‌ள் விடுவிக்க‌ப்ப‌ட்டுள்ளார்க‌ளே இது எந்த‌‌ வ‌கை நீதீ ? இந்தியா முழுவதும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு எதிரான சாதிவெறி வண்முறை, சாதிவெறி வல்லுறவு ஒவ்வொறு அரை மணி நேரத்திற்கும் எவ்வளவு எண்ணிக்கையில் நடக்கிறது தெரியுமா ? அவர்களில் எத்தனை கிரிமிணல்கள் கைது செய்ய‌ப்ப‌டுகிறார்க‌ள், அவ்வாறு கைது செய்ய‌ப்ப‌ட்டாலும் எத்த‌னை பேருக்கு உரிய‌ த‌ண்ட‌னைக‌ள் வ‌ழ‌ங்க‌ப்ப‌ட்டு அத‌ன் மூல‌ம் ஒடுக்குமுறைக்குள்ளான‌ ம‌க்க‌ளுக்கு நீதி வ‌ழ‌ங்க‌ப்ப‌டுகிற‌து? இந்த‌‌ விவ‌ர‌ங்க‌லெல்லாம் ஜெய‌மோக‌னுக்கு தெரியுமா? தெரியாது. ஏனெனில் அவ‌ருக்கு அத‌ற்கெல்லாம் நேரமில்லை, மனமில்லை, விருப்பமில்லை எனவே அவற்றிலெல்லாம் நம்பிக்கையும் இல்லை.
ஆனால் நம் ஊரில் திருட்டுபாய் அம்பானி எத்தனை ரிலையன்ஸ்‌ பிர‌க்ஷ் க‌டைக‌ளை திற‌ந்து வைத்திருக்கிறான் என்று எண்ணுவ‌த‌ற்கு ம‌ட்டும் நேர‌ம் உள்ள‌து, ஏனெனில் அவ‌ருக்கு அதில் நாட்டம் உள்ள‌து விருப்பம் உள்ளது, எனில் ஜெயமோகனுடைய ‘இந்தியா’ எது?  
 அடுத்த பதிவில் . . .  
இந்தியாவில் இறைந்து கிடக்கும்
நீதியை தரிசிக்க சுட்டிகளை கிளிக்கவும்.

சினிமா டயலாக் எழுத வேண்டும் என்பதற்காகவே மூச்சு முட்ட எழுதும் பல இலக்கிய ஆளுமைகள் பிழைப்பு தேடியலையும் தமிழகத்தில் இந்த மின்மினிப்பூச்சிகளில் ஒன்றாக‌ அற்புத வான‌ம்பாடியாக சிறகடித்து பறந்து திரியும் சாய்பாபா பக்தன் சாரு சினிமா மீது மிகுந்த அக்கறையும்,கோபமும் கொண்டு காலத்தால் அழியாத‌ விமரிசனங்களை வழங்கி வருகிறார்.

சினிமா என்ப‌து உயர் குடிக‌ளின் பிர‌திப‌லிப்பாக‌,அவ‌ர்க‌ள் விம‌ரிச‌ன‌ம் செய்யும் க‌லையாக‌ ம‌ட்டும் இருந்த‌ கால‌ம் போய் இன்று அத‌ன் த‌ள‌ம் விரிவ‌டைந்துள்ள‌து நாம் அறிந்த‌‌தே இருந்த‌ போதிலும் க‌லைக்காக‌வே வாழ்ந்த சு.ரா,வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற‌ எஸ்.ரா,ஜெய‌மோகன் போன்ற‌ இல‌க்கிய‌ பேரெழுச்சிகளில் ஒரு அலையாக‌‌வுள்ள சாரு இன்று கலையின் ஒரு அங்கமாக மட்டுமே உள்ள திரைப்படத்தின் மீது மட்டும் தொடர்ச்சியாக முட்டி மோதுவதன் பின்னுள்ள சூன்ய வெளியை புரிந்து கொள்வது நண்பர்களுக்கும், அந்த இலக்கிய பெரெழுச்சிகளின் ரசிகக்குஞ்சுகளுக்கும் சற்று சிரமம் தான்.

ஜெயமோகனும்,சாருவும் சண்டைக்கோழிகளாக சதா கட்டிப்புரண்டு பிராண்டிக்கொள்வதற்கும் மேற்கூறியவற்றுக்கும் ஏதேனும் தொடர்பு உண்டா ?
என்ப‌தை மூன்றாவ‌து ஆதீன‌மான‌ எஸ்.ரா விட‌ம் தான் கேட்ட‌றிய‌ வேண்டும்.












நேற்று வ‌ரை சிறுப‌த்திரிகைக‌ளில் எழுதிக்கொண்டும், இல‌க்கிய‌ வ‌ட்டார‌ம் எனும் வெட்டித்தின்னையில் உட்கார்ந்து அர‌ட்டை அடித்துக்கொண்டும் கால‌ம் போக்கிக்கொண்டிருந்த‌‌ சாருவுக்கு தனது லட்சிய‌ இல‌க்குக‌ளை எட்ட‌ முடிய‌வில்லை, சீரோ டிகிரி,ராச‌ லீலா என்று க‌ர‌டி விட்டுப்பார்த்தும் காரிய‌ம் கைகூடாத‌ சாரு,அதாவ‌து கோட‌ம்பாக்க‌த்தின் ம‌சாலா சினிமாக்க‌ளில் கூட‌  வாய்ப்பு கிட்டாத‌ சாரு
[அப்படினா அத‌ற்காக‌த்தான் அதையெல்லாம் எழுதினாரா என்று கேட்க‌‌ கூடாது]

பிற‌கு என்ன‌ செய்தார்?

உள்ளூரில் சீந்த‌ ஆள் இல்லாத‌‌ நிலையில், தான் உல‌க‌ இல‌க்கிய‌ம் ப‌டைக்க‌ புற‌‌ப்ப‌ட்டுவிட்ட‌தாக‌வும்,த‌ன‌து போட்டியாள‌ர்க‌ள் இங்கே யாரும் இல்லை

[எழுதுவதில் ம‌ட்டும் தான், ம‌ற்ற‌வ‌ற்றுக்கு ஜெய‌மோக‌ன், ஜெய‌ஜெய‌மோக‌ன்க‌ள் இருக்கிறார்க‌ள்]‌ மொராக்கோவிலுள்ள‌ தாஹ‌ர் ஜெலோன் என்கிற‌ எழுத்தாள‌ர் தான் த‌ன்னுடைய‌ போட்டியாள‌ர் என்றும் துணிச்ச‌லுட‌ன் பிர‌க‌ட‌ண‌ம் செய்தார் ஆனால் சோக‌ம் என்ன‌வெனில் அதை ஜெய‌மோக‌ன் கூட‌ கிண்ட‌ல் செய்ய‌வில்லை என்ப‌து தான்.

உல‌க‌ இல‌க்கிய‌ம் புனைய‌ கிள‌ம்பினாலும் சாரு உள்ளூர் சினிமாக்க‌ளை சும்மா விட‌வில்லை. வாய்ப்பு கிட்டாத‌ ப‌ட‌ங்க‌ளை தாக்கினார் என்றாலும் சில‌ ப‌ட‌ங்க‌ளை உச்சிமுக‌ர்ந்தும் கொண்டார். இத‌ற்கிடையில் எழுத்து இய‌ந்திர‌ம் ஜெய‌மோக‌னுக்கு என்ன‌ கோப‌மோ,என்ன‌ புகைச்ச‌லோ தான் ஜ‌க்கி வாசுவின் ப‌க்தன் என்பதையும், சாரு சாய்பாபா ப‌க்த‌ன் என்பதையும் மறந்து விட்டு சாருவை போட்டு சாத்து சாத்து என்று சாத்தத்‌ தொட‌ங்கி விட்டார். ப‌திலுக்கு ந‌க்க‌‌லும்,கிண்ட‌லும்,சீற்ற‌ மும் கொண்டு சீறிய‌ சாநியை எள்ளல்,அங்க‌த‌ வாடையே அற்றிருந்த எழுத்து இய‌ந்திர‌ம்‌ ‌த‌ன் அபார‌ ஆற்ற‌லால் ஒரே அடியில் வ‌ர‌ட்டியாக்கி சுவ‌ற்றில் அப்பிவிட்ட‌து. எனினும் பிய்த்துக்கொண்டு எழுந்து வ‌ந்த சாநி த‌ன்னை புனைவென்று க‌தை க‌ட்டிய எழுத்தாள‌னை ‘ம‌ம்மி ரிட்ட‌ர்ன்ஸ்’

 என்று‌‌ பிர‌ம்மாண்ட‌மாக‌ வ‌ருணித்து ஜெய‌மோக‌னுக்கு கூச்ச‌ம் எடுக்கும் அள‌‌விற்கு கிள்ளி வைத்த‌தோடு ம‌ம்மி ரிட்ட‌ர்ன்ஸ் க‌தைக‌ளில் இந்த‌ சாய்பாபா ப‌க்த‌ன் ம‌த‌வெறி எதிர்ப்பாள‌னாகி ஜெவினுடைய R.S.S ட‌வுச‌ரையும் க‌ழற்றிவிட்டார். எனினும் எழுத்து பிசாசின் எறும்பு,யானை க‌தையால் ஒரு க‌ட்ட‌த்தில் அவரோடு ஈடு கொடுக்க‌ முடியாம‌ல் அய‌ற்சிய‌டைந்து விர‌க்தி நிலைக்கு போ‌ன‌ சாரு இனி ஜெ.விட‌ம் மோதுவ‌தில்லை என்று ந‌ண்ப‌னிட‌ம் ச‌த்திய‌ம் செய்து ச‌ப‌த‌ம் எடுத்துக்கொண்டார்.அதன் பிறகு சத்தியத்தை மீறினார் என்பது தனிக்கதை.பிறகு சிற்றின்பத்தை நுகர தனது மான‌‌ அவமான‌‌ங்களை எல்லாம் தூக்கி எறிந்துவிட்டு பற்றற்ற‌ பரதேசியாகி துணிச்சலுடன் வலைதளங்களில் பிச்சையெடுக்க துவங்கினார் ‘அம்மா’ தாயே என்கிற‌ ஆடியோ பைல் மட்டும் தான் ஒலிக்கவில்லை மற்றபடி எல்லாவிதங்களிலும் வந்து யாசகம் வேண்டினார். இதில் சாருவின் பக்தர்களை தாண்டி யாரும் தட்டில் காசு போடவில்லை என்பது பின் குறிப்பு. என்றாலும் ‘தட்டுங்கள் திற‌க்கப்படும்’என்கிற தத்துவத்தின் படி ஒவ்வொரு மனக்கதவையும் நம்பிக்கை குலையாமல் தட்டித்தட்டி இறுதியில் சோர்ந்து போன சாரு கடமையை செய்து பலனை எதிர்பார்க்காமல் அயர்வுற்ற பின்னும் பிச்சையெடுப்பது ஒன்றே பிழைப்பு என்கிற நிலைக்கு தள்ளப்பட்டார். இதன் உச்சமாக நீங்கள் எனக்கு பிச்சையிட்டே ஆகவேண்டும் என்று அதிகாரம் பொங்க சமூகத்தை நோக்கி தனது வாய் வாளை சுழற்றிக்கொண்டு சீறினார். அதிகாரம் பெருத்து விட்ட சாருவிற்கு இறுதியில் காற்று பிடுங்கி விடப்பட்டது. பிறகு பெங்களூரு ரசிகக்கூட்டம் ( I.T Proffesionals ) மட்டும் சாருவின் ஒரே ஒரு இரவிற்கு ரூபாய் முப்பதாயிரத்தை வாரி வழங்கியதாக‌ தகவல். இருக்கும் போது தானே கொடுக்க முடியும். இன்னும் பல மாதங்களிலோ சில ஆண்டுகளிலோ மொத்தமாய் I.T Pன் மதிப்பு மிக்க மூளைகள் எல்லாம் தெருவிற்கு வந்து விழப்போகிறதுகள் அப்போ சாருவின் கதி என்னவோ சாய்பாபா தான் அறிவார்.




இதையெல்லாம் ஏன் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றால்

இப்படி அழ‌கு வடியும்‌‌ சாரு நிவேதிதா இந்தியாவில் நடை பெறும் தொடர்குண்டுவைப்புகள் பற்றி பேசும் The Wednesday என்கிற ஆபத்தான படத்தை பற்றி உயிர்மை இதழில் திரைவிமரிசனம் எழுதியுள்ளார். இன்று ஊமையாய் உள்ள இந்திய‌ நடுத்தர வர்க்கம் எப்படி சிந்திக்குமோ அப்படியே பேசும் அந்த‌ ப‌ட‌த்தோடு அமிழ்ந்து விம‌ர்ச‌ன‌ம் எழுதியிருப்பதோடு அதை உலக சினிமா என்றும் கொண்டாடுகிறார்.இன்று ஊட‌க‌ங்களும், ஆளும் வ‌ர்க்கமும் தொட‌ர்ந்து செய்யும் தீவிர‌வாத‌ம் ப‌ற்றிய‌ பிர‌ச்சார‌த்திற்கு வ‌லு சேர்ப்ப‌தாக‌வும் உண்மையை மறைப்பதாகவும் இந்த படம் உள்ள‌து.இரண்டாவதாக சந்தோஷ் சிவன் இயக்கிய தஹான் என்கிற படத்தை பற்றியும் விமரிசனம் செய்துள்ளார். தஹான் என்கிற அந்த படம் காக்ஷ்மீர் வாழ்வை சொல்லுகிறதாம் ஆனால் இந்திய பயங்கரவாதப் படையின் வக்கிர வெறியாட்டங்கள் பற்றி ஏதேனும் வாய்திறந்ததாக கூட தனது விமர்சனத்தில்  சாரு குறிப்பிடவில்லை ஆனால் அந்த படத்தை ஈரானிய இயக்குனர் மஜீத் மஜிதியின் படங்களோடு ஒப்பிட்டுள்ளார்.

இந்த இரு படங்களை பற்றியும் சாருவின் மொக்கை விமர்சனத்தை பற்றியும் ஒரு பதிவு போடத்தான் இவற்றை எழுதினேன் ஆனால் அதற்கிடையில் வேறு ஒரு முக்கிய பதிவினை எழுதவேண்டியதாகிவிட்டதால் அந்த திரைப்படங்களை குறித்து எழுத இருந்த பதிவை தவிர்த்துள்ளேன். எப்போதுமே சாருவின் பிரச்சனைகளில் குறுக்கிடும் ஜெயமோகன் தான் இந்த பிரச்சனைக்கும் காரணம். இரு நாட்களுக்கு முன்பு ஜெயமோகன் எனது இந்தியா என்று ஒரு பதிவிட்டுள்ளார்.

பதிவின் துவக்கத்திலிருந்து இறுதி வரை அத்வானி,அசோக் சிங்காலாக மாறி காக்ஷ்மீர் பற்றி கண்ணீர் வடித்துள்ளார். இந்து பயங்கரவாதத்தை கண்டிக்கும் முற்போக்காளர்களை வெறி கொண்டு தான் யார் என்பதையும் மறந்து கடித்து குதறியுள்ளார்.ஏற்கெனவே மனுக்ஷ்ய புத்திரனை நொண்டி. . .  என்று திட்டிய ஜெயமோகன் தனக்கே உரிய மன நோயிலிருந்து இன்னும் விடுபடவில்லை என்பதை நிரூபிக்கும் விதமாக‌ எழுத்தாளர் அருந்ததிராயை குருவி மண்டை என்றும், முட்டாள் என்றும் கீழ்த்தரமாக வசைபாடி தனது வெறியை கக்கியுள்ளார்.

என‌வே காக்ஷ்மீர் ப‌ற்றியும் அங்கே அட்டூழியம் செய்யும் இந்திய பயங்கரவாத படையை பற்றியும் ஜெய‌மோகன் குறிப்பிட்டுள்ள ஜெயமோகனின் இந்தியாவை ப‌ற்றியும் விரிவாக அடுத்த பதிவுகளில்.

 – ஸ்டாலின் 



இணையதளத்தில் குறிப்பாக ஆர்க்குட்டில் பார்ப்பன‌ர்களை நான் வெறித்தனமாக சாடி எழுதுவதாக‌ சிலர் கருத்து தெரிவிக்கிறார்கள்.அவ்வாறு நடக்கும் விவாதங்களில் நான் கேட்கும் வினாக்களுக்கு பதில் தெரியாததாலும் கேள்விகளை கேட்கும் நான் ஒரு பெண்ணாக இருப்பதாலும் எனக்கு சொல்ல அவர்களிடம் திருத்தமான பதில்கள் இல்லாத கட்டாய சூழலுக்குள் அவர்கள் அடைபட்டிருப்பதாலும் இவற்றை பொறுக்க இயலாமல் அவர்களுக்கு உரிய‌ இயல்பான ஆணாதிக்க வெறியோடு என்னென்னமோ பேசி வருகிறார்கள். ஆனால் பதில்கள் மட்டும் வரவில்லை. இதற்கு ஒரு உதாரணமாக ‍‍‍…அரசு என்பவர்


என்று ஆனாதிக்கம் கொப்பளிக்க ஸ்கிராப் போட்டுள்ளார்.

 இவர் பார்ப்பனரா சூத்திரரா என்று தெரியவில்லை.ஆனால் இணையத்தில் நிறைய சூத்திரர்கள் பார்ப்பனர்களுக்காக‌ பேசுவதும்,எழுதுவதுமாக இருக்கிறார்கள்.பார்ப்பனர்களுக்கு கோபம் வருவதற்கு முன்னால் இந்த அடிமைகளுக்கு தான் முதலில் பொத்துக்கொண்டு வந்து விடுகிறது.உதாரணத்திற்கு கிரிமின‌ல் புக்ஷ்சை திட்டினால் மன்மோக‌னுக்கு வருவதை போல.

ஒரிசாவில் இன்று வரை இந்துமதவெறியர்கள் தாழ்த்தப்பட்ட,பழங்குடி மக்களின் வீடுகளுக்கு தீ வைத்து வெறியாட்டம் போட்டு வருகிறார்கள். ஆனால் இன்று வரை ஒரு மதவெறியன் கூட தண்டிக்கப்படவில்லை.
நாடு முழுவது போராடி உரிமைகளை பெற்றுத்தர ஆயிரம் பிரச்சனைகள் இருக்கும் போது,உதாரணமாக விலைவாசி உயர்வு பெரும் பிரச்சனையாக உள்ளது ஆனால் இதையெல்லாம் ஒரு மூலையில் தூக்கி வீசிவிட்டு காக்ஷ்மீரில் அமர்நாத் கோவில் நிலப்பிரச்சணைக்காக கடந்த ஒரு சில‌ மாதங்களாக தேசிய வெறியை ஊட்டும் விதமாக பல்வேறு போராட்டங்களை நடத்தியதோடு வன்முறை வெறியாட்டமும் போட்டு வருகிறது பாசிச கும்பல். ஆனால் இந்த பாசிச வெறியர்களில் ஒருவனை கூட இந்த அரசு இதுவரை தண்டிக்கவில்லை மாறாக அமைதியாக போராட்டங்களை நடத்திய காக்ஷ்மீரி முசுலீம்களில் ஒரு ஆறு வயது சிறுவன் உட்பட மொத்தம் எட்டு பேரின் உயிரை குடித்திருக்கிறது கோழைத்தமான இந்திய இராணுவம். தமிழ்நாட்டில் இயக்குனர் சீமான் பேசிய கூட்டத்தில் துணிச்சலாக இந்துமதவெறியர்கள் முழக்கமிட்டபடி தாக்கியும் இருக்கிறார்கள் சி.பி.எம் போலி கம்யூனிஸ்டுகள் இந்து மத வெறியர்களிடம் அடி வாங்கிக்கொண்டு வெட்கங்கெட்டத்தனமாக பொன்னாடை வேறு போர்த்திக் கொள்கிறார்கள். ஒரிசாவை தொடர்ந்து தமிழ் நாட்டிலும் தேவாலயங்கள் தாக்கப்பட்டு வருகிறது.எச்சையிலை ராஜா என்பவன் தமிழ் நாட்டில் இருந்து கொண்டு பெரியாரை எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு ஆகக்கீழ்த்தரமான மொழிகளில் தைரியமாக தமிழக‌ மேடைகளில் பேசி வருகிறான்.அவனுக்கு எதிராக‌ எந்த எதிர்வினையும் இல்லை.பெரியாரும் சுயமரியாதை இயக்கமும் பெற்றுத்தந்த‌ இடஒதுக்கீட்டால் படித்து பயன் பெற்று இன்று ஓரளவிற்கு மேல் நிலைக்கு வந்துள்ளவர்கள் தமிழகத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான‌வர்கள் இருந்தும்‌ இதற்கு எந்த எதிர்வினையும் இல்லை என்பது தான் அபாயகரமான சூழல்.எச்சையிலை ராஜா இவ்வாறு பேசிய அடுத்த நொடியே அவனை எச்சையிலையாக்கி பெரியாருக்கு தமது நன்றியை செலுத்தியிருக்க வேண்டாமா சொரணை உள்ள தமிழர்கள்.அவ்வாறு செய்யவில்லை என்பது மட்டுமில்லை.அதற்கு நேர் எதிராக வெட்கங்கெட்டத்தனமாக‌ பார்ப்பனர்களின் அணிகளில் போய் ஒட்டுண்ணிகளாய் வாழ முயற்சிக்கின்றன சில புழுக்கள்.

இது தான் மிகவும் அபாயகரமான சூழல்.வர்க்கம் என்கிற வகையில் ஓரளவிற்கு மேல் நிலைக்கு வந்துவிட்ட மிடிள் கிளாசுக்கு சாதிய மேல் நிலையும் தேவைபடுகிறது.தன்னுடைய வர்க்க நிலைக்கு தனது சாதி கீழானது என்று அவமானப்படும் சூத்திரன் பார்ப்பனனுக்காவது பிறந்திருக்கலாம் என்றும் கூட‌ கருதுகிறான் இனி பார்ப்பானாக முடியாத அவனுடைய “அவலமான” வாழ்க்கை சூழலில் பார்ப்பனனை போல ‘வந்துன்ட்ருக்கேன்’ ‘போயின்ட்ருக்கேன்’ என்று பேச்சை மாற்றுவது,பார்ப்பன கொண்டாட்ட நாட்களை தவறாமல் கொண்டாடுவது,சடங்குகளை கடை பிடிப்பது,எப்படியாவது ஒரு பாப்பானை தேடி பிடித்து நணபனாக்கிக்கொள்வது இந்த செயல்களின் மூலம் சூத்திர இழிவுகளை மறைத்துக்கொண்டு நடை முறையில் பார்ப்பானை போல வாழ முற்படுகிறார்கள்.

இதனுடைய எதிரொலி ஆர்க்குட்டிலும் பிரதிபலிக்கிறது.
ஆர்க்குட்டில் பல சூத்திரர்கள் பார்ப்பனர்களையும் இந்துமதத்தையும் தாங்கிப்பிடித்துக்கொண்டு தள்ளாடுகிறார்கள்.
இவ‌ர்களில் யாருக்கும் இந்துமதத்தை பற்றியோ அல்லது தன்னுடைய சாதியின் இழிவு பற்றியோ எதுவும் தெரிவதில்லை.இந்துமதம்,இந்துமதம் என்று இவர்கள் பேசுவது எல்லாம் பொது புத்தி என்பதிலிருந்து மட்டும் தான். இந்துமதத்தை பற்றிய ஒரு கேள்விக்கும் யாருக்கும் பதில் தெரியவில்லை அதற்கெல்லாம் ஒரே பதில் இந்து மதம் என்னுடையது இதை நான் நம்புகிறேன் என்னை யாரும் கேள்வி கேட்க வேண்டாம் என்னுடைய மதத்தை இழிவு செய்பவர்கள்,கேள்வி கேட்பவர்கள் மூசுலீம் ஆதரவாளர்கள் அவர்கள் இந்தியாவிலிருக்ககூடாது என்றும் கூட‌ இந்த கூமுட்டைகள் கூறுகின்றன. இவர்கள் தான் யானையை தடவிய குருடர்களோ?




இது போன்றவர்களுக்கு தாத்தா பாட்டி இருந்தால் அவர்களிடம் போய் கேளுங்கள்
“தாத்தா தாத்தா நாம என்ன சாதி,அந்த காலத்தில கோவிலுக்குள்ள நம்மள உள்ள‌விடுவாங்களா, உங்க அப்பா தாத்தா எல்லாம் படிச்ச்சாங்களா,யார் யாரெலாம் பெரிய வேலைகளில் இருந்‌தாங்க,”
என்று இந்துமதத்திற்காக பேச வருபவர்கள் முதலில் உங்கள் தாத்தா பாட்டியிடம் போய் கேட்டுப்பாருங்கள்.

இருண்டு கிடந்த இந்தியாவில் ஆட்டம் போட்ட பார்ப்பனர்களின் சாதி இனவெறித்தனம் என்ன என்பதை அறிந்துகொள்வீர்கள்.பிரிட்டீஸ் ஆட்சிகாலத்திற்கு பிறகு பார்ப்பன அடிமைத்தனத்தை நேரடியாக,கொடூரமான‌ முறைகளில் மனுவின் சொல்படி செலுத்த வாய்ப்பற்று போன பார்ப்பனியம் முழு நிலப்பிரபுத்துவம் சிதைந்து உருவாகி எழுந்த‌ நவீன காலத்திற்கு ஏற்ப அதன் ஜனநாயக தன்மைக்கு ஏற்ப‌ தன்னை தகவைமைத்துக்கொண்டு பழைய முறைகளில் தனது ஒடுக்கு முறைகளை செலுத்த வாய்ப்பற்று போனது. இதனால் பார்ப்பனியத்திற்குள் ஜனநாயக கூறுகள் வந்துவிட்டதாக கருதக்கூடாது.அது தனது பழைய ஒடுக்குமுறைகளை மீண்டும் இந்த நாட்டு மக்கள் மீது செலுத்த காத்திருக்கிறது.தற்காலிகமாக ஜனநாயக வேடமிடும் பர்ப்பனியம் தனது ராமராஜிய கன‌வை நிறைவேற்ற‌ பாஸிசமாக அவதாரம் எடுத்துள்ளது. அதுவரை தான் இந்துக்கள் சகோதரர்கள் அதன் பிறகு உனது சாதி என்னவோ அதற்கான தர்மம் என்னவோ அதை செய்ய வேண்டும். நாம் அவ்வளவு தூரமெல்லாம் போக வேண்டாம் குஜராத்தை நோக்கினாலே போதுமானது. மோடி என்கிற அந்த பாஸிஸ்ட் என்ன பேசினான் ‘பீ’ அள்ளினால் சொர்கத்திற்கு போகலாம் என்றான்.
அதுவரை தான் உன்னுடைய இந்துமதத்தை முட்டாள் தனமாக தலையில் வைத்து ஆடுவாய்.அதன் பிறகு பெரியார் காலத்தில் எப்படி இருந்ததோ அப்படி ஆகிவிடும்.
பெரியார் காலத்தில் எப்படி இருந்தது?

ஒரே வ‌ரியில் சொல்ல‌ வேண்டும் என்றால் உன் பிள்ளை உன் சொந்த‌ பந்த‌மெல்லாம் பார்ப்பானுக்கு எடுபிடி வேலையும், தோட்டி வேலையும் தான் செய்து கொண்டிருந்தது. வீட்டு வாசலில் கூட நிற்க விட மாட்டான்.

இதெற்கெல்லாம் மூல வேரான‌‌ இந்து ம‌தத்தின் அருமை பெருமைக‌ளை அறிந்து கொள்ள‌ வேண்டுமா ?

இதோ அதை 1940ல் தமிழ்நாடு ஆரியர் மாநாட்டுக்கு தலைமை வகித்த‌ பாக்ஷ்யம் அய்யங்கார் வாயாலேயே கேளுங்கள்.

“நாம் அனைவரும் ஆரிய மதத்தை சேர்ந்தவர்களாவோம் இந்துமதம் என்பதாக ஒரு மதம் கிடையாது.இந்து என்கிற பெயர் நமக்கு அன்னியர் கொடுத்ததே ஆகும். நாம் ஆரியர்கள்,ஆரிய பழக்க வழக்கங்களை அணுசரிக்கிறவர்கள்”

“கண்டவர்களையெல்லாம் நமது மதத்தில் சேர்த்து கொண்டதானது நமது மதத்தின் பலகீனமே ஆகும்”.
இது 1940ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 8ம் தேதி சென்னை திருவலிக்கேனியிலுள்ள மணி ஐய்யர் மண்டபத்தில் நடந்த தமிழ்நாடு ஆரியர் மாநாட்டில் பேசியதாகும்.
இவை தி இண்டு,மெயில்,சுதேசமித்திரன்,தினமணி,விடுதலை ஆகிய பத்திரிகைகளில் வெளிவந்துள்ளது.

இதையெல்லாம் கேட்ட‌ பிற‌கு,இவற்றை படித்த பிறகு என‌து த‌மிழ் இனத்தை சேர்ந்த‌ ச‌கோத‌ர, ச‌கோத‌ரிக‌ள் இந்து ம‌தம் பற்றியும் அதன் மனித குல விரோத வரலாற்றையும் படித்து அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அந்த அறிதலின் துவக்கத்திலே அது எப்படிபட்ட சாக்கடை என்ப‌தையும் அந்த‌‌ கொலைகார‌ ம‌த‌ம் ச‌ம்புக‌ன்,ஏக‌லைவ‌ன் என்று தொட‌ர்ச்சியாக‌ ந‌ம‌து பாட்ட‌ன்மார்க‌ளின் உயிர்க‌ளை அநீதியாக‌ ப‌றித்தெடுத்த‌தையும் அறிந்து கொள்வீர்க‌ள்.‌
அது நம்முடைய மதம் அல்ல என்பதையும் அறிந்து கொள்வீர்க‌ள்.
இந்த‌ ப‌திவு சில‌ருக்காவ‌து இந்தும‌த‌ம் ப‌ற்றிய‌ ஒரு உண்மையான‌ தேட‌லை நோக்கித்த‌ள்ளும் என்று க‌ருதுகிறேன்.
மீண்டும் இந்து ம‌த‌த்திற்காக, என்ன இருந்தாலும் அது நம்முடைய மதம் என்று விள‌க்க‌ம் த‌ர‌ வ‌ருப‌வ‌ர்க‌ள் தாராள‌மாக‌ வ‌ர‌லாம் த‌க்க‌ சான்றுக‌ளுட‌ன்.‌

What explains the rise in terror attacks not related to specific political struggles like those in Kashmir, the Northeast or Punjab? What has shifted in India?
It is clear there is a manifesto of hatred we all have to deal with now. The manifesto announced in the BJP conclave last week was a litany of hatred. The Congress began a kind of divisive politics way back; the BJP is willing to take it further in a much more malignant way. Harvesting communal and caste votes is a part of our modernity, not our past, and it will be our future unless we do something. But we can’t only blame politicians. There is a much more systemic problem. Every time there is a carnage or genocide people are sure there is no justice to be had. The courts, media, police — everyone is colluding in the process, everyone has become communalised. There is a complete breakdown of institutions that make a democracy; everyone is on their own. So people start taking the law into their own hands — ranging from lynching to ‘terror’ attacks.

Much of the debate on tackling terror is centered on India being a soft or hard state. Is that a solution?
POTA, TADA, the Chhattisgarh Public Security Act — none of them are meant for nailing terrorists, and do not have a good record for doing so. They are only useful for polarising society further, criminalising democratic space and silencing those who ask questions of the state.

With elections nearing, there is a charged political climate in which the attacks are taking place. How do you read this?
I was struck by an interview [Congress leader] Digvijay Singh recently gave TEHELKA. It is the first time a leading political leader has said we don’t know who these terrorists are, and given the timing of the attacks, who stands to gain? The wrong people are being picked up and even when proof is furnished, no one wants to know who the real perpetrators are. Or if they do know, they are covering it up.

Take the Indian Mujahideen. Is it a front for an existing terrorist group or a figment of counter insurgency operations? The point is, a situation has been created where, if it did exist, it wouldn’t surprise. You are consistently putting out the message that be it Sikhs or the Christians now in Orissa — people cannot expect justice. The most dangerous thing in all this is that the BJP is trying to forge a Hindu majority vote, and radicalising the minorities — it is only in India that one can deem 200 million people a minority. This can certainly destroy the country. This is not just a danger to India, it is a danger to the whole world. You are radicalising an entire generation who feel and know there is no recourse. Some will put their head down and suffer; all will not. The thing about terrorism is it just wants to destroy; it wants to take something down. It is not revolutionary politics. Ask the security forces in Kashmir — it takes 700,000 people to hold such a small valley down, how are you going to do that to an entire country?

But much of what’s going on in the immediate context has to do with elections. I assume the Congress will flounder and weakly arrive at the same conclusions as the BJP. Even by its own standards, the BJP is moving from a benign force to an era of malignancy. And we will have to face the consequences of this not just in India but internationally. There is a fire in the ducts. We have to come at it in a more systemic way.

How should one respond to SIMI? TEHELKA has done a very tricky investigation that proves the government’s existing case against SIMI does not hold water and many innocent Muslims have been victimised in its name. Yet they are obviously a highly conservative and fundamentalist Islamist organisation.
The rhetoric of SIMI should be seen and treated in the same continuum as the Bajrang Dal’s. But no matter how much you dislike their ideology, you cannot substitute building evidence with lazy bludgeoning. I don’t think mere outlawing works either. Once again, the cornerstone is justice. If the Bajrang Dal, VHP or SIMI knew that they were up against a justice and police system that was professional and unbiased, they would hesitate before doing something that invokes violence. That’s how societies are sustained. But we are creating a situation where one set of people know that even if they rape and burn people alive, and even if there is enough evidence that they have done so, they will walk free. And another set of people know they have no hope for justice. The result of this may not be revolution, but there will definitely be a destruction of everything you took for granted. Because a radicalised minority may not be able to elect a government or effect a revolution, but it can certainly destroy a country and be a threat to the whole world.

There is a legitimate frustration with state agencies for not being able to preempt attacks or find the culprits. What do you think are the problems they face?
The heart of the matter is, there seems to be no real desire to get to the bottom of things. Time and again, it has been proved that a lot of lies are being told to us. After the Parliament attack case, half a million soldiers were moved to the border, 800 soldiers died in that mobilisation, we were at the brink of a nuclear war — all of that based on a clot of lies. Now, there’s TEHELKA’s SIMI investigation. Yet, every time those who expose the lies are deemed anti-national and blocked, but no attempt is made to nail the right guys, or disprove the lie. This lack of curiosity on the state’s part to unearth who the real perpetrators are sets off a whole lot of thoughts. Why is it so impossible to conclusively prove who the Indian Mujahideen is? All we have are unexamined theories. Perhaps the state doesn’t really want to get to the bottom of these things.

From Tehelka Magazine